Holakes, wat vliegt de tijd!
We zijn ondertussen 5 maanden thuis en we zijn dolgelukkig met onze kindjes. We zijn er!
Jef is heerlijk! Hij is om in te bijten. Echt waar, als we niet oppassen blijft er niets over van zijn guitig gezichtje, zijn lekkere kleine billekes, zijn dikke handjes en brede voetjes. Zijn lach is vertederend. Zijn dikke tranen bij het wenen zijn schattig. Hij is lief, een heerlijk schatje.
Ooit overwogen we om hem niet Jef maar wel Jerom te noemen. Awel, het is een echt Jerommeke. Als een klein bodybuilderke met stevige kuitjes en korte armpjes en beentjes vliegt hij energiek door het huis. Hij loopt altijd, en blijft actief tot de laatste minuut van de dag. Maar we merken ook dat hij kalmer is dan in de beginweken samen. Hij is tot rust gekomen. En gelukkig maar, want het is kapotmakerij geweest, mannekes... We hebben geweten dat we een zoontje in huis hadden gehaald, amai!
De moeilijke nachten die half maart begonnen zijn, hebben zo'n 9 weken geduurd. We hebben een onnoemelijk respect voor ouders met huilbaby's. Man man, wat een uitputtingsslag! We hebben alles geprobeerd. Eerst sliep hij alleen als we - neem het maar letterlijk - rechtop zaten langs zijn bed. Stel je dit even visueel voor: als we slaapdronken even omvervielen naar links of rechts, zette hij zijn keel open, zodat je als een gehoorzame soldaat vlug weer recht schoot, vol adrenaline om zo de volgende uren je houding te kunnen volhouden.
Enkele dagen later mochten we gaan liggen, waarvoor we hem dankbaar zijn. Het grote bed tegen het zijne. Weer iets later de bedden wat uit elkaar, om na enkele weken uit zijn zicht te gaan liggen. Dan de deur open, en wij om beurten op een stoeleke in de deuropening tot hij sliep. Dan het stoeleke wat naar links, nog verder, nog verder, nog verder, en dan......, HOERA, mama en papa zijn niet meer nodig om in slaap te vallen.
En nu slaapt hij nu als een roosje, met de deur dicht en geen mama of papa meer langs hem. Hij roept niet meer paniekerig als hij wakker wordt, maar zegt nu hard en duidelijk 'druit', waarmee hij bedoelt dat hij er uit wilt. Hij praat tegen zichzelf in bed en is dolgelukkig als we hem halen. Een heerlijkheid om zijn vrolijk gezichtje te zien 's morgens.
Wat is hij veranderd! Hij was al schattig, vrolijk en energiek. Maar nu is hij dit alles in een tienvoud. Hij is zooooo schattig. Een lief, vrolijk manneke. Een goed karakter. Een echt knuffelmanneke. We kussen hem dood en kunnen niet genoeg zeggen hoe graag we hem zien.
En het is babbelkont. Hij zegt al honderden woorden. Janne is 'zjusje', de hele dag zegt hij 'kijk es mama', koeien zijn 'oeien', hij danst en zingt, hij springt, staat op 1 been met zijn armpjes in de lucht, hij is verslaafd aan 'mèèèèjk' (melk), hij zit hele dagen om de 'ommel' (schommel) en de 'iesj' (fiets). Als hij iets niet wilt, zegt hij heel duidelijk 'nee mama, nee'. Hij is zot van auto's en dieren. Een vrachtwagen in een 'vawagen', bopa was eerst 'Bumba', maar nu duidelijk bopa.
Hij kan niet zonder zijn zus, hij kent zijn mensen heel goed. Hij is zot van zijn oma's en opa's, kent zijn pépé Rudi en mémé 'Esj' heel goed. Hij knuffelt zijn nichtjes en neefjes. Hij hoort er helemaal bij.
Hij maakt ons compleet.
We zijn het gelukkigste gezinnetje ter wereld!
Bedankt Kazachstan!
dikke kussen
mama, papa, zusje Janne en flinke Jef
FOTO'S VOLGEN!!
maandag 8 augustus 2011
woensdag 23 maart 2011
We zijn thuis
Waarschijnlijk was het al duidelijk, maar we zijn thuis.
De vlucht naar huis, nu alweer 1,5 week geleden, is heel goed verlopen. Jef heeft geslapen in het vliegtuig, goed gegeten en wat bij mama en papa op de schoot gelegen. De 7 uren vlogen voorbij. En tijdens het laatste uurtje Frankfurt – Brussel heeft hij bij mama op de schoot geslapen, net zoals dat bij Janne het geval was.
En toen waren we in Brussel. Wat een ontvangst, heerlijk! Janne liep als eerste recht in papa’s armen. Wat is ze groot! Wat heerlijk om haar te kussen. En toen de andere kindjes. Wat een heerlijkheid om iedereen te zien. Hebben we wel iedereen gekust? Zoveel vrienden, van ver en dichtbij, speciaal om onze Jef een warm welkom te geven. Wat gaat hij blij zijn met deze herinnering. Bedankt aan jullie allemaal om er te zijn, om Jefs eerste voetstappen in zijn nieuwe land zo in te zetten.
Onder ons vieren naar huis. Jef keek zijn ogen uit. Voor het eerst in zijn eigen stoeltje, langs zijn zus. Bij aankomst thuis eerst even het pyjama-ontvangstcomité van de buren begroeten, en dan voor het eerst naar binnen. De speelhoek werd verkend, de rest van het huis ook. Alles voelde alsof hij er altijd geweest was. Boven hebben Jef en zijn zus de tijd van hun leven gehad. Wat een vreugde.
En zo gaat het nog steeds. Jef eet goed, speelt goed, lacht de hele tijd, is lief en knuffelig. Overdag dan toch. ’s Nachts gaat het sinds 4 nachten heel erg moeizaam. De eerste 2 weken samen was dit geen enkel probleem. Nu krijst hij de longen uit zijn lijf als we niet langs zijn bed op de grond zitten. Enkel daar is het goed. En zelfs als we er zitten, dan is dat dikwijls nog niet goed. We moeten weg uit de kamer, naar beneden, niet in bed. Maar spelen doet hij dan niet. Hij is doodmoe, maar er is iets. Zijn dit nu die typische adoptienachtperikelen, of is hij verwend? Het is moeilijk dit onderscheid te maken. Het is doodvermoeiend, maar we houden vol. Veiligheid is belangrijk als start in het leven, dus we proberen ons geduld te bewaren en hem op te vangen.
Maar hij is een schatje. Hij zegt al mama en papa, en 1 enkele keer is er een duidelijke ‘Janne’ uitgekomen. Hij zegt ‘dada’ terwijl hij met zijn handje zwaait. Hij verstopt speelgoed onder zijn beentjes, en houdt zijn handjes dan heel schattig open, waarmee hij wilt zeggen ‘waar is het nu?’. We krijgen kusjes en aaikes. Als hij honger heeft, smekt hij. Hij speelt met auto’s, hamers en muziekinstrumenten. Hij is zot van de schommel. Maar het leukst is het moment waarop hij in bad mag. Als een bezetene gooit hij zich onder water, spartelt om weer boven te raken, hij lacht de hele tijd. En onze eerste zwemervaring zaterdag, wat een megasucces. Op de glijbaan, onder water, onder de waterstraal. Het is een ongelooflijke waterrat. En Janne wordt erdoor beïnvloed. Nooit eerder was het douchen, baden of zwemmen zo leuk als met Jef. Hij wordt een zwematleet.
Eentje die aan nachtzwemmen doet :-)
Dikke kussen
Mama, papa, Janne en Jef
40 dikke kussen voor Tante Ann !! Hiep hiep hoera!
De vlucht naar huis, nu alweer 1,5 week geleden, is heel goed verlopen. Jef heeft geslapen in het vliegtuig, goed gegeten en wat bij mama en papa op de schoot gelegen. De 7 uren vlogen voorbij. En tijdens het laatste uurtje Frankfurt – Brussel heeft hij bij mama op de schoot geslapen, net zoals dat bij Janne het geval was.
En toen waren we in Brussel. Wat een ontvangst, heerlijk! Janne liep als eerste recht in papa’s armen. Wat is ze groot! Wat heerlijk om haar te kussen. En toen de andere kindjes. Wat een heerlijkheid om iedereen te zien. Hebben we wel iedereen gekust? Zoveel vrienden, van ver en dichtbij, speciaal om onze Jef een warm welkom te geven. Wat gaat hij blij zijn met deze herinnering. Bedankt aan jullie allemaal om er te zijn, om Jefs eerste voetstappen in zijn nieuwe land zo in te zetten.
Onder ons vieren naar huis. Jef keek zijn ogen uit. Voor het eerst in zijn eigen stoeltje, langs zijn zus. Bij aankomst thuis eerst even het pyjama-ontvangstcomité van de buren begroeten, en dan voor het eerst naar binnen. De speelhoek werd verkend, de rest van het huis ook. Alles voelde alsof hij er altijd geweest was. Boven hebben Jef en zijn zus de tijd van hun leven gehad. Wat een vreugde.
En zo gaat het nog steeds. Jef eet goed, speelt goed, lacht de hele tijd, is lief en knuffelig. Overdag dan toch. ’s Nachts gaat het sinds 4 nachten heel erg moeizaam. De eerste 2 weken samen was dit geen enkel probleem. Nu krijst hij de longen uit zijn lijf als we niet langs zijn bed op de grond zitten. Enkel daar is het goed. En zelfs als we er zitten, dan is dat dikwijls nog niet goed. We moeten weg uit de kamer, naar beneden, niet in bed. Maar spelen doet hij dan niet. Hij is doodmoe, maar er is iets. Zijn dit nu die typische adoptienachtperikelen, of is hij verwend? Het is moeilijk dit onderscheid te maken. Het is doodvermoeiend, maar we houden vol. Veiligheid is belangrijk als start in het leven, dus we proberen ons geduld te bewaren en hem op te vangen.
Maar hij is een schatje. Hij zegt al mama en papa, en 1 enkele keer is er een duidelijke ‘Janne’ uitgekomen. Hij zegt ‘dada’ terwijl hij met zijn handje zwaait. Hij verstopt speelgoed onder zijn beentjes, en houdt zijn handjes dan heel schattig open, waarmee hij wilt zeggen ‘waar is het nu?’. We krijgen kusjes en aaikes. Als hij honger heeft, smekt hij. Hij speelt met auto’s, hamers en muziekinstrumenten. Hij is zot van de schommel. Maar het leukst is het moment waarop hij in bad mag. Als een bezetene gooit hij zich onder water, spartelt om weer boven te raken, hij lacht de hele tijd. En onze eerste zwemervaring zaterdag, wat een megasucces. Op de glijbaan, onder water, onder de waterstraal. Het is een ongelooflijke waterrat. En Janne wordt erdoor beïnvloed. Nooit eerder was het douchen, baden of zwemmen zo leuk als met Jef. Hij wordt een zwematleet.
Eentje die aan nachtzwemmen doet :-)
Dikke kussen
Mama, papa, Janne en Jef
40 dikke kussen voor Tante Ann !! Hiep hiep hoera!
vrijdag 11 maart 2011
Aftellen tot de echte start
De voorlaatste dag Kazachstan is ingezet. Zaterdagnacht vertrekken we naar Jefs nieuwe thuisland. Naar zijn zus, zijn nieuwe oma’s en opa’s, zijn meter en peter, zijn tantes en nonkels en vooral zijn nieuwe speelkameraadjes; Kato, Stiene, Bas, Jonas, Louis en Eden. We zijn er zeker van dat het gaat klikken. Hij is een hartenbreker, een vrolijk, knuffelbaar manneke.
Maar eerst nog aankomen in Zaventem. Het is enorm hartverwarmend om geliefde vrienden en familie dichtbij ons te hebben op een van de meest memorabele momenten van de hele procedure. Nu nog kijken we geregeld naar het filmpje van Jannes aankomst en stromen de tranen bij het zien van dit alles. Voor Janne zelf zijn de verhalen rond haar aankomst, de filmpjes en de foto’s een bewijs hoe welkom ze was, hoe blij iedereen is met haar. Net daarom zouden we het leuk vinden als we dit ook aan Jef kunnen laten zien later. Allen welkom in Zaventem! Neem het maar heel letterlijk; hoe meer zielen, hoe meer vreugd.
We landen op zondagochtend 13 maart om 8u50, dus verwachten zo rond 9u30 buiten te komen. We beseffen dat het voor jullie de eerste keer zal zijn dat jullie onze Jef live te zien krijgen, en dat de drang om hen te knuffelen groot is. Maar toch willen we jullie vragen om hem niet te overdonderen. Alleen mama en papa zullen hem pakken, zodat hij zich veilig voelt en het een aangename start is van zijn leven in België. Bedankt voor jullie begrip.
Wij kijken uit naar zondag, naar de aankomst op de Delweg, naar het terugzien van ons lief en flink Janneke. Wat missen we haar. Het wordt een prachtcombinatie; Janne en Jef Celis.
Dikke kussen
Mama, papa, Jef
en Jannekekoekepanneke
Maar eerst nog aankomen in Zaventem. Het is enorm hartverwarmend om geliefde vrienden en familie dichtbij ons te hebben op een van de meest memorabele momenten van de hele procedure. Nu nog kijken we geregeld naar het filmpje van Jannes aankomst en stromen de tranen bij het zien van dit alles. Voor Janne zelf zijn de verhalen rond haar aankomst, de filmpjes en de foto’s een bewijs hoe welkom ze was, hoe blij iedereen is met haar. Net daarom zouden we het leuk vinden als we dit ook aan Jef kunnen laten zien later. Allen welkom in Zaventem! Neem het maar heel letterlijk; hoe meer zielen, hoe meer vreugd.
We landen op zondagochtend 13 maart om 8u50, dus verwachten zo rond 9u30 buiten te komen. We beseffen dat het voor jullie de eerste keer zal zijn dat jullie onze Jef live te zien krijgen, en dat de drang om hen te knuffelen groot is. Maar toch willen we jullie vragen om hem niet te overdonderen. Alleen mama en papa zullen hem pakken, zodat hij zich veilig voelt en het een aangename start is van zijn leven in België. Bedankt voor jullie begrip.
Wij kijken uit naar zondag, naar de aankomst op de Delweg, naar het terugzien van ons lief en flink Janneke. Wat missen we haar. Het wordt een prachtcombinatie; Janne en Jef Celis.
Dikke kussen
Mama, papa, Jef
en Jannekekoekepanneke
donderdag 10 maart 2011
Onze allereerste hele dagen samen
Dinsdag, 8 maart, internationale vrouwendag.
Hoe internationaler kan een mama vrouwendag vieren dan net op deze dag haar zoontje te mogen gaan ophalen in het babyhuis? Wat een mooie geschenk.
9u40. We staan voor de deur van het babyhuis en doen een wilde gok de hoeveelste keer dat zo is. We schatten dat het na 13 weken bezoekjes brengen aan onze twee Kazachjes nu wel zo ongeveer de 150ste keer moet zijn. Maar deze keer is het helemaal anders. Deze keer gaan we binnen met zakken vol kleren, een cadeautje voor Tonya onze zwangere en heel lieve vertaalster en de kleren waarmee Jef zijn huis zal verlaten. Maar dat is niet zo vreemd. Wel dat we deze keer buiten zullen komen met Jef, onze zoon. Nog vlug een kus voor het binnengaan om te testen of het wel allemaal echt is.
En dan is het zover. We spelen met hem en kussen hem plat. Hij is ongelooflijk enthousiast en loopt van mama naar papa en terug. Nonstop lachen. Een heerljike start van ons leven samen.
Nog even eten, voor de laatste keer door Nadja, zijn verzorgster gegeven.
We nemen hem mee naar zijn slaapkamer, waar we hem omkleden. Een onderlijfje, een t-shirt, een pull, broekkousen en een broek. Wat schattig, en ook erg vreemd om hem opeens in de kleren te zien rondlopen die enkele uren ervoor nog in onze koffer zaten. Het is dus allemaal echt.
Nog een laatste knuffel voor de verzorgsters.
We doen Jef zijn skipakje aan. Hij laat het allemaal gebeuren.
We gaan buiten en nemen nog vlug even alles in ons op. De geur, de geluiden, de tekeningen aan de muren. Er zijn geen woorden voor het vreemde gevoel in onze buik. Dankbaar en emotioneel. De laatste keer Botakoz. Bedankt!
En weg zijn we. De wijde wereld in.
Een eerste stop bij de fotograaf om pasfoto’s te maken. Dan naar de apotheek. En dan, recht naar het Cosmonauthotel, te voet. Hij is op zijn gemak, maar we mogen hem niet neerzetten. Alleen op de arm. En dat vinden we niet erg.
Hij valt in slaap en slaapt een uurtje verder op het grote bed. Als hij wakker wordt, moet hij even wennen. En dan is het speeltijd. Hij is de vrolijkheid zelve. We genieten van de eerste minuten alleen met onze Jef.
Op weg naar de luchthaven schreeuwt gij moord en brand. Hij heeft nog nooit in een auto gezeten. Hij vindt het vreselijk. Waarschijnlijk is het hem allemaal wat veel geworden. Zoveel nieuwe impressies op 1 dag. We laten hem schreeuwen en wrijven ondertussen op zijn rugje. We beseffen dat we er alleen maar kunnen zijn voor hem, maar dat hij dit alleen zal moeten verwerken. We beloven hem hierbij te helpen.
Eenmaal uit de taxi kalmeert hij onmiddellijk en is hij weer vrolijk. Hij huppelt rond, hand in hand met zijn papa door de hal van de meest verlaten luchthaven ooit. We checken in en wachten nog even in de hal. Alles gaat van een leien dakje. Onze vlucht duurt 1uur minder lang o.w.v. een groter vliegtuig, wat natuurlijk goed nieuws is. Jef is flink tijdens zijn eerste vlucht. Na heel even te reclameren valt hij in slaap op onze schoot.
Giechelende Zhanna staat ons op te wachten aan de luchthaven, met Sergei de chauffeur. Twee sympathieke mensen. We worden naar ons appartement gebracht, ver weg van het centrum. Een grote blok, in een bewaakt complex. Hier raak je niet zomaar even binnen. Het is een ruim appartement met zicht op de bergen van Almaty. Prachtige bergen.
We improviseren een bedje voor Jef en leggen hem erin. Hij protesteert lichtjes, maar een kordate mama en papa zorgen ervoor dat hij zijn bedje niet uitkomt. Hij valt in slaap om 22u en slaapt nonstop door tot 7u. Hoera, de eerste nacht is een succes!
Woensdag, 9 maart.
Papa Wim is jarig. De zon komt op, het is een stralende dag. Er bestaat geen mooiere verjaardagscadeau dan de eerste 24u samen te mogen zijn met kleine Jef. De dag start met een knuffel in bed. Jef lacht en geniet. Hij doet het zo goed.
Dan naar de Nederlandse ambassade. Het gaat allemaal vlekkeloos. Morgen tussen 14u en 15u mogen we zijn paspoort gaan halen. En dan,….dan is het vakantie. Puur genieten van Almaty, onze zoon en elkaar.
's Middags goed gegeten, en probleemloos in slaap gevallen in zijn bedje. 1,5 uur geslapen en even de kluts kwijt bij het wakker worden. Maar dan alweer vrolijk aan het rondrennen. Hij brabbelt de hele tijd, maakt geluiden die we in de eerste 6 weken samen nooit gehoord hebben. Hij is om op te eten.
Na een namiddag wandelen, leggen we hem in bed om 19u30. Het gaat goed. Net als de eerste avond even tegenpruttelen, en dan lekker slapen. Deze keer tot 4u30.
Donderdag, 10 maart.
Mama speelt een uurtje met hem in de living. Hij valt weer in slaap op mama's schoot. Om 6u30 is het papa's beurt. Jef gloeit, is hangerig en wilt alleen maar op de arm. Als we gaan zitten, is hij boos. We wisselen af en hebben pijn in de rug, maar hebben dat graag over voor onze zoon. Na wat siroop en veel geduld valt hij om 9u weer in slaap. Hi slaapt als een roosje in zijn bedje tot 11u30.
En vanaf dan begint het feest weer. Hij lacht, wisselt af tussen mama en papa. Wij leren hem kennen zoals we dat in het babyhuis nooit gezien hebben. Hij is fantastisch.
Langzaamaan wennen we alledrie aan het feit dat dit voor altijd is. Hij sijpelt binnen in ons hoofd en hart. Wij zijn verkocht.
Zijn visum is in orde. Er is niets dat ons nu nog tegenhoudt. België, vrienden en familie, we komer eraan met onze Jef. We zijn gearriveerd, daar waar we wilden zijn. Nu Janne nog erbij, en we leven op wolkjes.
Janne heeft ondertussen een supertijd bij oma en opa. Ze geniet en wij genieten vanop afstand mee. Vandaag gaat ze naar oma en bopa. Ook daar zal ze de tijd van haar leven hebben. We missen haar, maar weten dat ze het goed heeft. Nog een paar dagen wachten, en dan zijn we compleet. Allevier samen!!
Dikke kussen
Mama, papa en Jef
en Janne van op afstand, maar ook zo dichtbij
Hoe internationaler kan een mama vrouwendag vieren dan net op deze dag haar zoontje te mogen gaan ophalen in het babyhuis? Wat een mooie geschenk.
9u40. We staan voor de deur van het babyhuis en doen een wilde gok de hoeveelste keer dat zo is. We schatten dat het na 13 weken bezoekjes brengen aan onze twee Kazachjes nu wel zo ongeveer de 150ste keer moet zijn. Maar deze keer is het helemaal anders. Deze keer gaan we binnen met zakken vol kleren, een cadeautje voor Tonya onze zwangere en heel lieve vertaalster en de kleren waarmee Jef zijn huis zal verlaten. Maar dat is niet zo vreemd. Wel dat we deze keer buiten zullen komen met Jef, onze zoon. Nog vlug een kus voor het binnengaan om te testen of het wel allemaal echt is.
En dan is het zover. We spelen met hem en kussen hem plat. Hij is ongelooflijk enthousiast en loopt van mama naar papa en terug. Nonstop lachen. Een heerljike start van ons leven samen.
Nog even eten, voor de laatste keer door Nadja, zijn verzorgster gegeven.
We nemen hem mee naar zijn slaapkamer, waar we hem omkleden. Een onderlijfje, een t-shirt, een pull, broekkousen en een broek. Wat schattig, en ook erg vreemd om hem opeens in de kleren te zien rondlopen die enkele uren ervoor nog in onze koffer zaten. Het is dus allemaal echt.
Nog een laatste knuffel voor de verzorgsters.
We doen Jef zijn skipakje aan. Hij laat het allemaal gebeuren.
We gaan buiten en nemen nog vlug even alles in ons op. De geur, de geluiden, de tekeningen aan de muren. Er zijn geen woorden voor het vreemde gevoel in onze buik. Dankbaar en emotioneel. De laatste keer Botakoz. Bedankt!
En weg zijn we. De wijde wereld in.
Een eerste stop bij de fotograaf om pasfoto’s te maken. Dan naar de apotheek. En dan, recht naar het Cosmonauthotel, te voet. Hij is op zijn gemak, maar we mogen hem niet neerzetten. Alleen op de arm. En dat vinden we niet erg.
Hij valt in slaap en slaapt een uurtje verder op het grote bed. Als hij wakker wordt, moet hij even wennen. En dan is het speeltijd. Hij is de vrolijkheid zelve. We genieten van de eerste minuten alleen met onze Jef.
Op weg naar de luchthaven schreeuwt gij moord en brand. Hij heeft nog nooit in een auto gezeten. Hij vindt het vreselijk. Waarschijnlijk is het hem allemaal wat veel geworden. Zoveel nieuwe impressies op 1 dag. We laten hem schreeuwen en wrijven ondertussen op zijn rugje. We beseffen dat we er alleen maar kunnen zijn voor hem, maar dat hij dit alleen zal moeten verwerken. We beloven hem hierbij te helpen.
Eenmaal uit de taxi kalmeert hij onmiddellijk en is hij weer vrolijk. Hij huppelt rond, hand in hand met zijn papa door de hal van de meest verlaten luchthaven ooit. We checken in en wachten nog even in de hal. Alles gaat van een leien dakje. Onze vlucht duurt 1uur minder lang o.w.v. een groter vliegtuig, wat natuurlijk goed nieuws is. Jef is flink tijdens zijn eerste vlucht. Na heel even te reclameren valt hij in slaap op onze schoot.
Giechelende Zhanna staat ons op te wachten aan de luchthaven, met Sergei de chauffeur. Twee sympathieke mensen. We worden naar ons appartement gebracht, ver weg van het centrum. Een grote blok, in een bewaakt complex. Hier raak je niet zomaar even binnen. Het is een ruim appartement met zicht op de bergen van Almaty. Prachtige bergen.
We improviseren een bedje voor Jef en leggen hem erin. Hij protesteert lichtjes, maar een kordate mama en papa zorgen ervoor dat hij zijn bedje niet uitkomt. Hij valt in slaap om 22u en slaapt nonstop door tot 7u. Hoera, de eerste nacht is een succes!
Woensdag, 9 maart.
Papa Wim is jarig. De zon komt op, het is een stralende dag. Er bestaat geen mooiere verjaardagscadeau dan de eerste 24u samen te mogen zijn met kleine Jef. De dag start met een knuffel in bed. Jef lacht en geniet. Hij doet het zo goed.
Dan naar de Nederlandse ambassade. Het gaat allemaal vlekkeloos. Morgen tussen 14u en 15u mogen we zijn paspoort gaan halen. En dan,….dan is het vakantie. Puur genieten van Almaty, onze zoon en elkaar.
's Middags goed gegeten, en probleemloos in slaap gevallen in zijn bedje. 1,5 uur geslapen en even de kluts kwijt bij het wakker worden. Maar dan alweer vrolijk aan het rondrennen. Hij brabbelt de hele tijd, maakt geluiden die we in de eerste 6 weken samen nooit gehoord hebben. Hij is om op te eten.
Na een namiddag wandelen, leggen we hem in bed om 19u30. Het gaat goed. Net als de eerste avond even tegenpruttelen, en dan lekker slapen. Deze keer tot 4u30.
Donderdag, 10 maart.
Mama speelt een uurtje met hem in de living. Hij valt weer in slaap op mama's schoot. Om 6u30 is het papa's beurt. Jef gloeit, is hangerig en wilt alleen maar op de arm. Als we gaan zitten, is hij boos. We wisselen af en hebben pijn in de rug, maar hebben dat graag over voor onze zoon. Na wat siroop en veel geduld valt hij om 9u weer in slaap. Hi slaapt als een roosje in zijn bedje tot 11u30.
En vanaf dan begint het feest weer. Hij lacht, wisselt af tussen mama en papa. Wij leren hem kennen zoals we dat in het babyhuis nooit gezien hebben. Hij is fantastisch.
Langzaamaan wennen we alledrie aan het feit dat dit voor altijd is. Hij sijpelt binnen in ons hoofd en hart. Wij zijn verkocht.
Zijn visum is in orde. Er is niets dat ons nu nog tegenhoudt. België, vrienden en familie, we komer eraan met onze Jef. We zijn gearriveerd, daar waar we wilden zijn. Nu Janne nog erbij, en we leven op wolkjes.
Janne heeft ondertussen een supertijd bij oma en opa. Ze geniet en wij genieten vanop afstand mee. Vandaag gaat ze naar oma en bopa. Ook daar zal ze de tijd van haar leven hebben. We missen haar, maar weten dat ze het goed heeft. Nog een paar dagen wachten, en dan zijn we compleet. Allevier samen!!
Dikke kussen
Mama, papa en Jef
en Janne van op afstand, maar ook zo dichtbij
 |
| De allerlaatste foto in het babyhuis. Bedankt Nadja en Aseel. |
 |
| Een laatste keer babyhuiseten |
 |
| Middagdutje op het grote bed |
 |
| Onze prins in dromenland |
 |
| Hier kan je uren naar kijken |
 |
| Het uitzicht vanuit ons appartement |
 |
| Iron man 2011 |
 |
| Even helpen opruimen |
 |
| Mijn mama |
 |
| Mama is gelukkig |
maandag 7 maart 2011
Daar draait het leven rond...,
,... rond dagen als deze.
Het was nipt, maar het is gelukt. Om 18u45 gisterenavond zaten we na behoorlijk wat stress bij papa Wim op het vliegtuig richting Wenen. Mama Stien moest zo nodig nog even gaan shoppen...., en dat net voor boardingtime. Dus papa Wim alle toiletten afgelopen, eerst liefdevol vragend "Liefje, waar ben je?", wat enkele toiletten verder eindigde met "Stien, kom g.dverd... onmiddellijk mee!". Nietsvermoedende Stien zette een sprintje in richting gate nr. 55 toen ze haar naam hoorde afroepen door de gang. Altijd al heeft ze zich afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat je naam afgeroepen moet worden. Die mensen weten toch dat er een heel vliegtuig op hen zit te wachten.... Een shoppende vrouw verliest al eens de tijd uit het oog....
In Wenen aangekomen, met een vertraging van 30 minuten, gierde opnieuw de stress door ons lichaam. Om 20u05 zaten we nog in de bus richting luchthavengebouw, om 20u25 zouden we de lucht in gaan richting Astana. Dus wij, opnieuw spurtend naar de gate, waar we hijgend en zwetend als allerlaatste passagiers het vliegtuig instapten.
En toen overviel ons de rust. Een rode wijn, 3 lege zetels per persoon en het vooruitzicht op het weerzien met onze zoon, zorgden ervoor dat we goed geslapen hebben. 4 uurtjes slapen verder stapten we dan ook bij Slava, onze chauffeur, in de taxi richting Karaganda, de stad van onze parels.
We installeerden ons in het Cosmonauthotel, maakten een heerlijke parkwandeling naar het centrum, waar we ons alweer onmiddellijk thuis voelden toen we toevallig enthousiast herkend werden en letterlijk welkom gezwaaid werden door een Karagandese. Wat gaan we dit missen. Met bus nummer 01 terug naar het hotel. Heerlijk luieren, douchen en mijmeren over Jef, over Janne, over ons heerljike leven.
En toen, toen was het zover. De vreemdste wandeling van de laatste jaren. Een kwartiertje van in het hotel tot in Babyhouse Botakoz, Krivoguzastreet 92. Tot bij onze Jef. Gaat hij ons herkennen?...
Raushan, Jefs verzorgster zag ons en stuurde ons enthousiast recht naar de badkamer.
...
Daar zit hij op zijn potje, onze jongen.
Hij bekijkt ons met gefronste wenkbrauwen, met een verwonderde blik. "Hé, daar heb je ze weer. Waar komen die zo plots vandaan?..."
Als hij op de grond gezet wordt, loopt hij lachend naar de hoek van de badkamer. Dan komt hij eens kijken. Hij blijft wat twijfelend staan, stil kijkend.
En dan plots,..., loopt hij hevig lachend in papa's armen. Hij gaat weer weg, en komt onmiddellijk lachend weer terug naar papa. Even later hetzelfde bij mama.
Hij geniet. Hij gaat van schoot naar schoot. Speelt, lacht, knuffelt, nestelt zich in onze armen. Hij blijft bij ons, in niet geïnteresseerd in zijn vriendjes, alleen in ons. Wij zijn de gelukkigste mama en papa van de wereld.
We nemen voor de laatste keer afscheid. Morgenvroeg gaan we nog even spelen, geven we hem eten, en dan,... nemen we hem mee, voor de rest van ons leven. Joepiejee!
Maar tot dan genieten we van onze laatste avond rust. Een apperitief, een nootje, en dan lekker eten. We genieten van alles wat we meemaken. We zijn gelukkig.
Janne heeft ondertussen thuis de tijd van haar leven. Kermis, carnaval, de hond, een boswandeling, naar de boerderij, en kadootjes uitpakken. En dat allemaal samen met oma, opa en tante Els. Zalig om haar enthousiasme door de telefoon tot hier te voelen.
Hebben we al gezegd dat we gelukkig zijn?
Dikke kussen
mama Stien, papa Wim en onze twee parels
Het was nipt, maar het is gelukt. Om 18u45 gisterenavond zaten we na behoorlijk wat stress bij papa Wim op het vliegtuig richting Wenen. Mama Stien moest zo nodig nog even gaan shoppen...., en dat net voor boardingtime. Dus papa Wim alle toiletten afgelopen, eerst liefdevol vragend "Liefje, waar ben je?", wat enkele toiletten verder eindigde met "Stien, kom g.dverd... onmiddellijk mee!". Nietsvermoedende Stien zette een sprintje in richting gate nr. 55 toen ze haar naam hoorde afroepen door de gang. Altijd al heeft ze zich afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat je naam afgeroepen moet worden. Die mensen weten toch dat er een heel vliegtuig op hen zit te wachten.... Een shoppende vrouw verliest al eens de tijd uit het oog....
In Wenen aangekomen, met een vertraging van 30 minuten, gierde opnieuw de stress door ons lichaam. Om 20u05 zaten we nog in de bus richting luchthavengebouw, om 20u25 zouden we de lucht in gaan richting Astana. Dus wij, opnieuw spurtend naar de gate, waar we hijgend en zwetend als allerlaatste passagiers het vliegtuig instapten.
En toen overviel ons de rust. Een rode wijn, 3 lege zetels per persoon en het vooruitzicht op het weerzien met onze zoon, zorgden ervoor dat we goed geslapen hebben. 4 uurtjes slapen verder stapten we dan ook bij Slava, onze chauffeur, in de taxi richting Karaganda, de stad van onze parels.
We installeerden ons in het Cosmonauthotel, maakten een heerlijke parkwandeling naar het centrum, waar we ons alweer onmiddellijk thuis voelden toen we toevallig enthousiast herkend werden en letterlijk welkom gezwaaid werden door een Karagandese. Wat gaan we dit missen. Met bus nummer 01 terug naar het hotel. Heerlijk luieren, douchen en mijmeren over Jef, over Janne, over ons heerljike leven.
En toen, toen was het zover. De vreemdste wandeling van de laatste jaren. Een kwartiertje van in het hotel tot in Babyhouse Botakoz, Krivoguzastreet 92. Tot bij onze Jef. Gaat hij ons herkennen?...
Raushan, Jefs verzorgster zag ons en stuurde ons enthousiast recht naar de badkamer.
...
Daar zit hij op zijn potje, onze jongen.
Hij bekijkt ons met gefronste wenkbrauwen, met een verwonderde blik. "Hé, daar heb je ze weer. Waar komen die zo plots vandaan?..."
Als hij op de grond gezet wordt, loopt hij lachend naar de hoek van de badkamer. Dan komt hij eens kijken. Hij blijft wat twijfelend staan, stil kijkend.
En dan plots,..., loopt hij hevig lachend in papa's armen. Hij gaat weer weg, en komt onmiddellijk lachend weer terug naar papa. Even later hetzelfde bij mama.
Hij geniet. Hij gaat van schoot naar schoot. Speelt, lacht, knuffelt, nestelt zich in onze armen. Hij blijft bij ons, in niet geïnteresseerd in zijn vriendjes, alleen in ons. Wij zijn de gelukkigste mama en papa van de wereld.
We nemen voor de laatste keer afscheid. Morgenvroeg gaan we nog even spelen, geven we hem eten, en dan,... nemen we hem mee, voor de rest van ons leven. Joepiejee!
Maar tot dan genieten we van onze laatste avond rust. Een apperitief, een nootje, en dan lekker eten. We genieten van alles wat we meemaken. We zijn gelukkig.
Janne heeft ondertussen thuis de tijd van haar leven. Kermis, carnaval, de hond, een boswandeling, naar de boerderij, en kadootjes uitpakken. En dat allemaal samen met oma, opa en tante Els. Zalig om haar enthousiasme door de telefoon tot hier te voelen.
Hebben we al gezegd dat we gelukkig zijn?
Dikke kussen
mama Stien, papa Wim en onze twee parels
 |
| Hoera, allemaal samen! |
 |
| Met mama |
 |
| Kijk es wat ik kan. |
 |
| Gieren met papa |
 |
| Hallo? |
 |
| Nog even wennen |
 |
| Das mijne papa |
 |
| Met papa |
 |
| Lief klein manneke |
 |
| Lekker knuffelen |
 |
| Haha |
 |
| Een echte jongen |
zondag 6 maart 2011
Here we go!!!
Het is zover.
Wat een onwezenlijke dag. De laatste onder ons 3. Het besef dat Janne onze oudste is, is er plots.
Ze is hemels. Wat zijn we haar dankbaar dat we haar mama en papa mogen zijn.
En nu komt er nog eentje bij.....
We zijn er klaar voor. De valiezen zijn gepakt, gevuld met Jefs broeken, t-shirts, pulls, kousen, onderlijfjes, luiers, golfjes en zijn skipakje. Wat speelgoed en enkele boekjes. Wat heerlijk om jongensspullen in te pakken.
O,..., het is zo vreemd,...., nog 1 dag en we zien onze lekkere Jef weer terug. Een spannend idee of hij ons gaat herkennen. Gaat hij blij zijn, kwaad, onverschillig? Wij gaan euforisch zijn.
Het dringt langzaamaan tot ons door wat we gaan doen. We gaan een periode van 10 jaren afsluiten met als kers op de taart het meest vrolijke, heerlijke manneke ter wereld. Kleine Jeffieman, we komen eraan!
Hij is zich niet bewust van welke ongelooflijke verandering er zich in zijn leventje gaat afspelen de volgende dagen. Wat gaat het akelig en overdonderend zijn voor hem. We hopen zo dat hij gelukkig gaat zijn bij ons. We beloven ten aanzien van jullie allemaal dat we ons uiterste best zullen doen om hem te begeleiden tot het worden van een vrolijke, evenwichte en enthousiaste Jef Celis. We zien hem doodgraag en gaan hem onderdompelen in liefde.
Kleine Jef, nog even wachten en mama en papa zijn er......! Joepiejee!!!!
Jannes aftelkalender is klaar, haar kadootjes zijn ingepakt. Haar beren, tutten, kleren, boekjes en verkleedkleren zitten in haar koffer. De koffer voor haar logement bij "oma en opa" en "oma en bopa" staat klaar. Wat gaan we haar missen! De eerste keer 7 nachten zonder elkaar. Kleine, flinke, pientere Janne. Jefs grote zus. Maar toch ook nog zo klein.
Jefs kamer is nog niet helemaal klaar. Nog een stukje verf aan de muur, een mat en de gordijnen. Maar dat zijn details. Zijn bed staat klaar, de kast ligt vol kleren en de berenkader hangt aan de muur. Bedankt aan Gianni voor de laatste verfspurt. Gouden buren....
Lieve kleine Kazachjes, mama en papa zijn klaar voor de laatste zo belangrijke reis!
Jef.... here we come!
Tot in Kazachstan, voor de laatste keer.
Dikke kus
Mama, papa, grote zus Janne
en ......... morgen...... onze JEF!
Wat een onwezenlijke dag. De laatste onder ons 3. Het besef dat Janne onze oudste is, is er plots.
Ze is hemels. Wat zijn we haar dankbaar dat we haar mama en papa mogen zijn.
En nu komt er nog eentje bij.....
We zijn er klaar voor. De valiezen zijn gepakt, gevuld met Jefs broeken, t-shirts, pulls, kousen, onderlijfjes, luiers, golfjes en zijn skipakje. Wat speelgoed en enkele boekjes. Wat heerlijk om jongensspullen in te pakken.
O,..., het is zo vreemd,...., nog 1 dag en we zien onze lekkere Jef weer terug. Een spannend idee of hij ons gaat herkennen. Gaat hij blij zijn, kwaad, onverschillig? Wij gaan euforisch zijn.
Het dringt langzaamaan tot ons door wat we gaan doen. We gaan een periode van 10 jaren afsluiten met als kers op de taart het meest vrolijke, heerlijke manneke ter wereld. Kleine Jeffieman, we komen eraan!
Hij is zich niet bewust van welke ongelooflijke verandering er zich in zijn leventje gaat afspelen de volgende dagen. Wat gaat het akelig en overdonderend zijn voor hem. We hopen zo dat hij gelukkig gaat zijn bij ons. We beloven ten aanzien van jullie allemaal dat we ons uiterste best zullen doen om hem te begeleiden tot het worden van een vrolijke, evenwichte en enthousiaste Jef Celis. We zien hem doodgraag en gaan hem onderdompelen in liefde.
Kleine Jef, nog even wachten en mama en papa zijn er......! Joepiejee!!!!
Jannes aftelkalender is klaar, haar kadootjes zijn ingepakt. Haar beren, tutten, kleren, boekjes en verkleedkleren zitten in haar koffer. De koffer voor haar logement bij "oma en opa" en "oma en bopa" staat klaar. Wat gaan we haar missen! De eerste keer 7 nachten zonder elkaar. Kleine, flinke, pientere Janne. Jefs grote zus. Maar toch ook nog zo klein.
Jefs kamer is nog niet helemaal klaar. Nog een stukje verf aan de muur, een mat en de gordijnen. Maar dat zijn details. Zijn bed staat klaar, de kast ligt vol kleren en de berenkader hangt aan de muur. Bedankt aan Gianni voor de laatste verfspurt. Gouden buren....
Lieve kleine Kazachjes, mama en papa zijn klaar voor de laatste zo belangrijke reis!
Jef.... here we come!
Tot in Kazachstan, voor de laatste keer.
Dikke kus
Mama, papa, grote zus Janne
en ......... morgen...... onze JEF!
 |
| Jannes aftelkalender tot de thuiskomst van JEF |
 |
| Nog 1 dag... |
 |
| Ons sneeuwwitje |
zondag 27 februari 2011
Nog 1 te gaan......!
De allerlaatste eindsprint is ingezet,..., we gaan voor de grote prijs. En die gaan we zondag, 6 maart binnenhalen. Hoera Jefke, we zijn in aantocht.
Zondag 6 maart vliegen we naar Astana, waar de taxi ons maandagochtend naar Karaganda zal brengen.
We gooien onze koffers in onze hotelkamer, en spurten naar onze Jef.
We knuffelen hem plat! En nog eens, en nog eens, en nog eens,...
Om hem toch wat te ontzien, gaan we hem pas dinsdag, 8 maart meenemen, zodat we rechtstreeks vanuit het Babyhouse naar de luchthaven kunnen rijden, voor onze binnenvlucht naar Almaty. Anders moet hij zich eerst aanpassen aan een hotelkamer, om de volgende dag in een andere terecht te komen.
En vanaf dan zijn we voor altijd samen!
Het afscheid van Babyhouse Botakoz zal vreemd aanvoelen; definitief, melancholisch en ongelooflijk dankbaar. Voor altijd een band.
Woensdag, 9 maart, op papa Wims verjaardag gaan we zijn visum aanvragen op de Nederlandse ambassade. Zaterdagnacht vertrekken we naar huis, naar Jefs nieuwe leven.
En zondag, 13 maart om 8u50, precies 3 maanden na de telefoon van Het Kleine Mirakel met het goede nieuws, landen we in België. Jef komt thuis. Janne zal de eerste zijn die we omarmen; onze twee parels samen, voor altijd!
We kijken er naar uit!
Meer nieuws volgt later.... we hebben onze handen vol.....
Dikke kus
Mama, papa, Janne en onze Jef!
Zondag 6 maart vliegen we naar Astana, waar de taxi ons maandagochtend naar Karaganda zal brengen.
We gooien onze koffers in onze hotelkamer, en spurten naar onze Jef.
We knuffelen hem plat! En nog eens, en nog eens, en nog eens,...
Om hem toch wat te ontzien, gaan we hem pas dinsdag, 8 maart meenemen, zodat we rechtstreeks vanuit het Babyhouse naar de luchthaven kunnen rijden, voor onze binnenvlucht naar Almaty. Anders moet hij zich eerst aanpassen aan een hotelkamer, om de volgende dag in een andere terecht te komen.
En vanaf dan zijn we voor altijd samen!
Het afscheid van Babyhouse Botakoz zal vreemd aanvoelen; definitief, melancholisch en ongelooflijk dankbaar. Voor altijd een band.
Woensdag, 9 maart, op papa Wims verjaardag gaan we zijn visum aanvragen op de Nederlandse ambassade. Zaterdagnacht vertrekken we naar huis, naar Jefs nieuwe leven.
En zondag, 13 maart om 8u50, precies 3 maanden na de telefoon van Het Kleine Mirakel met het goede nieuws, landen we in België. Jef komt thuis. Janne zal de eerste zijn die we omarmen; onze twee parels samen, voor altijd!
We kijken er naar uit!
Meer nieuws volgt later.... we hebben onze handen vol.....
Dikke kus
Mama, papa, Janne en onze Jef!
maandag 14 februari 2011
In de helft.....
We zijn 3 weken thuis en bijna helemaal geacclimatiseerd. Alle drie behoorlijk ziek geweest; koorts, overal pijn, moe, hoesten,... En we waren niet alleen. Niet te geloven dat er niet over een epidemie gesproken wordt. Zowat iedereen die we kennen is ziek geweest.
We zijn nog altijd niet rond met ons lijstje van mensen die we zo missen en heel graag weer willen zien of horen. Nu we genezen zijn, wordt het tijd voor inhaalfeestjes en -knuffels.
De dagen vliegen voorbij en we hebben onze handen vol. We genieten van het werk, van het weerzien met collega's. Al is er te weinig tijd om uitgebreid te keuvelen, om elkaar te updaten over de stand van zaken, om gezellig te kletsen. Vanaf dag 1 is het vollebak ertegenaan. We kijken uit naar het eerste ademmoment om ons op Jefs kamer te storten.
We hebben ons wel al geamuseerd met de broekjes, t-shirts en truitjes voor onze zoon,... heerlijk... onze zoon...! Alles ligt en hangt in zijn kast. Wat een zaligheid om jongenskleren in huis te hebben. Nu nog verven in zijn kamer, een mat kopen en gordijnen bestellen. En nog een autostoel voor Janne zoeken, zodat onze Jef in haar stoeltje kan zitten. Al is dat dik tegen Jannes goesting. "Jef mag niet in mijn stoeleke, hij mag niet in mijn bedje, hij mag niet in mijn kamer." En de volgende dag mag hij dan weer alles. "Jef mag van mijn tutje proeven, hij mag ook in mijn zeteltje zitten,...., ik zal Jef zorgen."
Wat wordt ons Janne groot. Ze slaapt in een groot bed, en vindt het allemaal heel vanzelfsprekend. Vanaf dag 1 een succes. Alleen de eerste nachten na onze thuiskomst zijn wat moeizamer verlopen. In paniek op mama of papa roepen en veel dromen. Ze heeft het moeilijk met loslaten na onze hele intense 6 weken samen. En na 3 weken hoesten, snottebellen, moeilijke nachten en weinig eten, zijn we dan toch maar gestart met antibiotica. En het doet wonderen; 4 boterhammen na elkaar, lange, stille nachten, minder hoest en weer een dansend Janneke in huis. We zijn vertrokken!
Nog 3 weken wachten, en dan komt onze prins naar huis. We zijn er zoooooo klaar voor. Laat dat heerlijk klein Kazachske maar komen, zodat we hem kunnen platknuffelen en overladen met liefde.
En wat zijn we blij blij blij met de foto's die Tom en Deborah ons hebben doorgestuurd. Hun Zacha-Alexander is thuis; gezond en wel, en overenthousiast in zijn nieuwe omgeving. En wij zijn overenthousiast met Jefs foto's. Het lijkt alsof hij verdikt is.
Kom maar naar huis kleine man. Wat gaan we je graag zien!!
Dikke kus
Mama, papa, Janne en Jef
We zijn nog altijd niet rond met ons lijstje van mensen die we zo missen en heel graag weer willen zien of horen. Nu we genezen zijn, wordt het tijd voor inhaalfeestjes en -knuffels.
De dagen vliegen voorbij en we hebben onze handen vol. We genieten van het werk, van het weerzien met collega's. Al is er te weinig tijd om uitgebreid te keuvelen, om elkaar te updaten over de stand van zaken, om gezellig te kletsen. Vanaf dag 1 is het vollebak ertegenaan. We kijken uit naar het eerste ademmoment om ons op Jefs kamer te storten.
We hebben ons wel al geamuseerd met de broekjes, t-shirts en truitjes voor onze zoon,... heerlijk... onze zoon...! Alles ligt en hangt in zijn kast. Wat een zaligheid om jongenskleren in huis te hebben. Nu nog verven in zijn kamer, een mat kopen en gordijnen bestellen. En nog een autostoel voor Janne zoeken, zodat onze Jef in haar stoeltje kan zitten. Al is dat dik tegen Jannes goesting. "Jef mag niet in mijn stoeleke, hij mag niet in mijn bedje, hij mag niet in mijn kamer." En de volgende dag mag hij dan weer alles. "Jef mag van mijn tutje proeven, hij mag ook in mijn zeteltje zitten,...., ik zal Jef zorgen."
Wat wordt ons Janne groot. Ze slaapt in een groot bed, en vindt het allemaal heel vanzelfsprekend. Vanaf dag 1 een succes. Alleen de eerste nachten na onze thuiskomst zijn wat moeizamer verlopen. In paniek op mama of papa roepen en veel dromen. Ze heeft het moeilijk met loslaten na onze hele intense 6 weken samen. En na 3 weken hoesten, snottebellen, moeilijke nachten en weinig eten, zijn we dan toch maar gestart met antibiotica. En het doet wonderen; 4 boterhammen na elkaar, lange, stille nachten, minder hoest en weer een dansend Janneke in huis. We zijn vertrokken!
Nog 3 weken wachten, en dan komt onze prins naar huis. We zijn er zoooooo klaar voor. Laat dat heerlijk klein Kazachske maar komen, zodat we hem kunnen platknuffelen en overladen met liefde.
En wat zijn we blij blij blij met de foto's die Tom en Deborah ons hebben doorgestuurd. Hun Zacha-Alexander is thuis; gezond en wel, en overenthousiast in zijn nieuwe omgeving. En wij zijn overenthousiast met Jefs foto's. Het lijkt alsof hij verdikt is.
Kom maar naar huis kleine man. Wat gaan we je graag zien!!
Dikke kus
Mama, papa, Janne en Jef
 |
| Onze prins |
 |
| Lekkere bolle wangetjes |
 |
| Man in tights |
woensdag 26 januari 2011
Afscheid en weerzien
We zijn thuis, na eerst nog afscheid genomen te hebben van onze Jef.
.... Daar zijn geen woorden voor.
Vrijdag, 21 januari was een heel speciale dag, een dag vol emoties.
Eerst de spanning voor de rechtbank. We waren niet echt nerveus, maar volledig ontspannen ben je ook niet. Je bent gefocust, alert en geconcentreerd, helemaal klaar om geen fouten te zeggen, om alles tot in de details in je op te nemen.
En dan,...dan is er de ontlading na de uitspraak. JA, we zijn mama en papa van 2 geweldige kindjes. Dit is veel meer dan mama en papa worden. Het is het doel van onze reis, van onze beslissing, ons avontuur.
Maar het is plots ook het einde van jaren en jaren proberen, onderzoeken, operaties, behandelingen, avonturen, een eerste adoptie, een tweede adoptie. Wat gaat dit raar zijn. Gedaan met kinderplannen, onzekerheden en soms een portie verdriet. Nu alleen nog genieten van onze twee Kazachjes.
Ongelooflijk, we zijn mama en papa van twee Kazachjes. Het dringt niet echt tot ons door. Zo heerlijk.
"Mama en papa, waarom wenen lullie? Zijn lullie droevig? Moet niet drietig zijn, ik ben toch bij lullie." Ons lief, zorgend meisje. "Nee, lief meisje, dat zijn traantjes van geluk!"
En dan hoppakee naar het appartement. Valiezen maken, inladen, uitladen, weggooien, weer inladen, afwassen, ons wassen, de kado's klaarzetten,... Een bedrijvigheid om u tegen te zeggen.
En dan om 16u,.... een laatste bezoekje aan onze Jef. Pf, dat voelt zoals onze Amerikaanse vrienden zo mooi zeggen heel erg 'bittersweet'. We zijn blij om naar huis te gaan, om iedereen weer te zien. Om thuis te komen. Maar waarom kan dat niet mét Jef?!
We zijn in de weer met kado's uitdelen. Aan de verzorgsters van Jef, aan de dokters, aan Tonya, onze tolk. We worden door dokter Ludmila -de dokter van Janne- en Dokter Love -de dokter van Jef- omarmd. "We zien dat het heel goed gaat met Janne en zijn ervan overtuigd dat Jef in goede handen is bij jullie. Jullie zullen altijd familie blijven van Babyhuis Botakoz." Het is een emotioneel afscheid van de dokters van onze twee parels. Bedankt!
Maar natuurlijk ook nog even met onze Jef spelen. We kunnen hem niet goed loslaten en kussen erop los. En we knuffelen even om de beurt met alle vriendjes van Jef. We wensen hen een nieuwe mama en papa en alle geluk van de wereld. Het is hartverscheurend om deze lieve kindjes één voor één te knuffelen en hun ontwapenende lachjes te zien. Onze Jef komt binnenkort naar huis, maar wat met hen? Er vloeien veel tranen.
Maar Jef, die heeft het gelukkig allemaal niet door. Hij speelt erop los, komt naar ons toegerend, wringt zich weer los uit onze greep, lacht zich een ongeluk met alles en nog wat. Hij is de vrolijkheid zelve. Bij ons knaagt het. Maar het moet. Nog een laatste kus en een kruisje. "Wij komen terug lieve schat, nog even wachten. We zien je graag. Dag flinke kerel." Als we de deur toetrekken horen we hem wenen. Janne snapt het niet zo goed. Alweer tranen. "Zijn lullie weer drietig?".
Ok, laat het dan nu ook maar vooruitgaan. Nu zijn we toch al zover.
Goed geslapen, voor een laatste keer in Karaganda, in Stepnoi 2, blok 61. De valiezen afgewerkt, gesloten en vertrokken. Om 9u stond Vladimir klaar om ons op te pikken, op weg naar het busstation. Ja, we zijn niet per taxi naar Astana gegaan, maar hebben zelf de bus geregeld. We kozen voor het avontuur, en spaarden daarmee ook een heleboel Tenge uit. Het was leuk, veel leuker dan de taxi. Een reisbus, heel comfortabel maar wel veeeeeeeel te warm. Niet te begrijpen, wij zaten daar te zweten, Jannes wangen stonden roodgloeiend en we ontkleedden ons meer en meer. De Kazachen daarentegen zaten daar met de jas aan en de muts op. We snappen het nog altijd niet.
En dan gebeurde het: op cowboysiaanse wijze werden we onderweg door Vladimir in zijn Lada aan de kant van de weg gezet, waar hij ons een pakket in handen duwde. We snapten niks van wat hij probeerde uit te leggen, maar namen de zak aan en zouden wel zien in Astana.
De plaspauze onderweg was een belevenis op zich. Ontspannen plassen kan je dat niet noemen. De deur gaat niet op slot, je hoofd komt boven de deur uit als je staat te plassen en de WC zelf is, tja, hoe noem je dat? De foto spreekt voor zich.
Vanuit het busstation van Astana ging het dan per taxi naar de luchthaven, naar het transithotel.
En wat bleek,...., er was GEEN PLAATS meer in het hotel, tenzij we de luxekamer wilde waar de verwarming stuk was. Yes, dat wilden we, allez, 't is te zeggen, we hadden geen keuze. Een bad zo groot als een zwembad, een bed van 2,8 meter breed, een zee van ruimte! Man, man, man, wat een zalige aankomst. We genoten, en dankzij het bijkomend vuurtje was de koude goed te verdragen.
's Avonds kregen we een sms van Victoria, ook een adoptiecoördinator. Het pakket, door cowboy Vladimir heldhaftig overhandigd, was dus voor haar bedoeld.
Zondagochtend zijn we met de taxi naar Astana-city gegaan en waren we overweldigd door de nieuwe architectuur. Grootse gebouwen, veel ruimte, alles zuiver, weinig auto's. Wat een andere Kazachstanbelevenis dan Karaganda. Geen stinkend verkeer, geen zwarte sneeuw, geen krakkemikige toestanden. Wel toparchitectuur en indrukwekkende wolkenkrabbers. En witte sneeuw. De shoppingcentra waren gloednieuw, de chique versie van Wijnegem.
Het was een leuke dag. We zagen Nemo in het echt, met al zijn vriendjes. We kochten souvenirs, aten een ijsje en genoten van onze laatste uren in dit bijzonder land. Het land van onze kindjes.
En maandag, na een heel korte nacht vlogen we huiswaarts. Een probleemloze reis, met een voorbeeldig dochtertje erbij. Alleen heel erg jammer dat we Jannes nieuwe sakosj met haar poppemie en haar Bumbatut vergeten zijn in het vliegtuig.
In Zaventem was het een heerlijk weerzien met oma Julia en een heel trotse opa Jef Celis, met oma Viviane en mémé Ingrid. Janne ging van arm naar arm. We genoten. Wat heerlijk om ze weer te zien!!
Rechtstreeks naar oma en bopa, waar de Champagne, de verse soep en de biefstuk-friet met veel salade op ons wachtte. En dan thuiskomen in een proper huis, met een volle frigo. Bedankt aan Stephanie en oma Viviane. Fijn om zo thuis te komen!
Alledrie helemaal kapot. Doodmoe. Dus om 20u in bed. Alledrie samen. We zullen moeten afkicken van elkaar. Maar nog even samen in bed. Mag toch he?!
Ook gisteren alledrie om 19u15 in bed. We zijn moe. En vandaag zijn we ziek. De ontlading waarschijnlijk.
Maar we zijn ook gelukkig. Vooral gelukkig.
We zijn thuis na een heerlijk vlekkeloos parcours. We zijn mama en papa van twee schatten. En we verheugen ons op Jefs thuiskomst. Dan zijn we compleet. We zijn er nog niet helemaal, maar wel al heel ver.
Dikke kussen
mama, papa, Janne en Jef
.... Daar zijn geen woorden voor.
Vrijdag, 21 januari was een heel speciale dag, een dag vol emoties.
Eerst de spanning voor de rechtbank. We waren niet echt nerveus, maar volledig ontspannen ben je ook niet. Je bent gefocust, alert en geconcentreerd, helemaal klaar om geen fouten te zeggen, om alles tot in de details in je op te nemen.
En dan,...dan is er de ontlading na de uitspraak. JA, we zijn mama en papa van 2 geweldige kindjes. Dit is veel meer dan mama en papa worden. Het is het doel van onze reis, van onze beslissing, ons avontuur.
Maar het is plots ook het einde van jaren en jaren proberen, onderzoeken, operaties, behandelingen, avonturen, een eerste adoptie, een tweede adoptie. Wat gaat dit raar zijn. Gedaan met kinderplannen, onzekerheden en soms een portie verdriet. Nu alleen nog genieten van onze twee Kazachjes.
Ongelooflijk, we zijn mama en papa van twee Kazachjes. Het dringt niet echt tot ons door. Zo heerlijk.
"Mama en papa, waarom wenen lullie? Zijn lullie droevig? Moet niet drietig zijn, ik ben toch bij lullie." Ons lief, zorgend meisje. "Nee, lief meisje, dat zijn traantjes van geluk!"
En dan hoppakee naar het appartement. Valiezen maken, inladen, uitladen, weggooien, weer inladen, afwassen, ons wassen, de kado's klaarzetten,... Een bedrijvigheid om u tegen te zeggen.
En dan om 16u,.... een laatste bezoekje aan onze Jef. Pf, dat voelt zoals onze Amerikaanse vrienden zo mooi zeggen heel erg 'bittersweet'. We zijn blij om naar huis te gaan, om iedereen weer te zien. Om thuis te komen. Maar waarom kan dat niet mét Jef?!
We zijn in de weer met kado's uitdelen. Aan de verzorgsters van Jef, aan de dokters, aan Tonya, onze tolk. We worden door dokter Ludmila -de dokter van Janne- en Dokter Love -de dokter van Jef- omarmd. "We zien dat het heel goed gaat met Janne en zijn ervan overtuigd dat Jef in goede handen is bij jullie. Jullie zullen altijd familie blijven van Babyhuis Botakoz." Het is een emotioneel afscheid van de dokters van onze twee parels. Bedankt!
Maar natuurlijk ook nog even met onze Jef spelen. We kunnen hem niet goed loslaten en kussen erop los. En we knuffelen even om de beurt met alle vriendjes van Jef. We wensen hen een nieuwe mama en papa en alle geluk van de wereld. Het is hartverscheurend om deze lieve kindjes één voor één te knuffelen en hun ontwapenende lachjes te zien. Onze Jef komt binnenkort naar huis, maar wat met hen? Er vloeien veel tranen.
Maar Jef, die heeft het gelukkig allemaal niet door. Hij speelt erop los, komt naar ons toegerend, wringt zich weer los uit onze greep, lacht zich een ongeluk met alles en nog wat. Hij is de vrolijkheid zelve. Bij ons knaagt het. Maar het moet. Nog een laatste kus en een kruisje. "Wij komen terug lieve schat, nog even wachten. We zien je graag. Dag flinke kerel." Als we de deur toetrekken horen we hem wenen. Janne snapt het niet zo goed. Alweer tranen. "Zijn lullie weer drietig?".
Ok, laat het dan nu ook maar vooruitgaan. Nu zijn we toch al zover.
Goed geslapen, voor een laatste keer in Karaganda, in Stepnoi 2, blok 61. De valiezen afgewerkt, gesloten en vertrokken. Om 9u stond Vladimir klaar om ons op te pikken, op weg naar het busstation. Ja, we zijn niet per taxi naar Astana gegaan, maar hebben zelf de bus geregeld. We kozen voor het avontuur, en spaarden daarmee ook een heleboel Tenge uit. Het was leuk, veel leuker dan de taxi. Een reisbus, heel comfortabel maar wel veeeeeeeel te warm. Niet te begrijpen, wij zaten daar te zweten, Jannes wangen stonden roodgloeiend en we ontkleedden ons meer en meer. De Kazachen daarentegen zaten daar met de jas aan en de muts op. We snappen het nog altijd niet.
En dan gebeurde het: op cowboysiaanse wijze werden we onderweg door Vladimir in zijn Lada aan de kant van de weg gezet, waar hij ons een pakket in handen duwde. We snapten niks van wat hij probeerde uit te leggen, maar namen de zak aan en zouden wel zien in Astana.
De plaspauze onderweg was een belevenis op zich. Ontspannen plassen kan je dat niet noemen. De deur gaat niet op slot, je hoofd komt boven de deur uit als je staat te plassen en de WC zelf is, tja, hoe noem je dat? De foto spreekt voor zich.
Vanuit het busstation van Astana ging het dan per taxi naar de luchthaven, naar het transithotel.
En wat bleek,...., er was GEEN PLAATS meer in het hotel, tenzij we de luxekamer wilde waar de verwarming stuk was. Yes, dat wilden we, allez, 't is te zeggen, we hadden geen keuze. Een bad zo groot als een zwembad, een bed van 2,8 meter breed, een zee van ruimte! Man, man, man, wat een zalige aankomst. We genoten, en dankzij het bijkomend vuurtje was de koude goed te verdragen.
's Avonds kregen we een sms van Victoria, ook een adoptiecoördinator. Het pakket, door cowboy Vladimir heldhaftig overhandigd, was dus voor haar bedoeld.
Zondagochtend zijn we met de taxi naar Astana-city gegaan en waren we overweldigd door de nieuwe architectuur. Grootse gebouwen, veel ruimte, alles zuiver, weinig auto's. Wat een andere Kazachstanbelevenis dan Karaganda. Geen stinkend verkeer, geen zwarte sneeuw, geen krakkemikige toestanden. Wel toparchitectuur en indrukwekkende wolkenkrabbers. En witte sneeuw. De shoppingcentra waren gloednieuw, de chique versie van Wijnegem.
Het was een leuke dag. We zagen Nemo in het echt, met al zijn vriendjes. We kochten souvenirs, aten een ijsje en genoten van onze laatste uren in dit bijzonder land. Het land van onze kindjes.
En maandag, na een heel korte nacht vlogen we huiswaarts. Een probleemloze reis, met een voorbeeldig dochtertje erbij. Alleen heel erg jammer dat we Jannes nieuwe sakosj met haar poppemie en haar Bumbatut vergeten zijn in het vliegtuig.
In Zaventem was het een heerlijk weerzien met oma Julia en een heel trotse opa Jef Celis, met oma Viviane en mémé Ingrid. Janne ging van arm naar arm. We genoten. Wat heerlijk om ze weer te zien!!
Rechtstreeks naar oma en bopa, waar de Champagne, de verse soep en de biefstuk-friet met veel salade op ons wachtte. En dan thuiskomen in een proper huis, met een volle frigo. Bedankt aan Stephanie en oma Viviane. Fijn om zo thuis te komen!
Alledrie helemaal kapot. Doodmoe. Dus om 20u in bed. Alledrie samen. We zullen moeten afkicken van elkaar. Maar nog even samen in bed. Mag toch he?!
Ook gisteren alledrie om 19u15 in bed. We zijn moe. En vandaag zijn we ziek. De ontlading waarschijnlijk.
Maar we zijn ook gelukkig. Vooral gelukkig.
We zijn thuis na een heerlijk vlekkeloos parcours. We zijn mama en papa van twee schatten. En we verheugen ons op Jefs thuiskomst. Dan zijn we compleet. We zijn er nog niet helemaal, maar wel al heel ver.
Dikke kussen
mama, papa, Janne en Jef
 |
| De familie Celis-Martens |
 |
| Met de vinger in de chocopot |
 |
| De rechter zei "JA" Papa, mama, Janne, Zulfiya, Tonya, dr. Love |
 |
| Onze kerstmeisje bij haar kerstboom |
 |
| Poppemieke gaat lekker slapen in de koffer |
 |
| Dr. Love, Jef Ruslan, mama, Janne Zhanar, papa en Dr. Ludmila |
 |
| Samen in de bus, met haar nieuwe sakosj |
 |
| De steppe onderweg |
 |
| Plaspauze tijdens de busreis |
 |
| Astana |
 |
| Lekker ingeduffeld in Astana |
 |
| Astana |
 |
| Astana |
 |
| Astana |
 |
| Astana |
vrijdag 21 januari 2011
ONZE Jef !
Goedemorgen allemaal,
6u45 de wekker, wat niet nodig was. We waren wakker. Janne ook. Onze dochter was superflink, zoals we haar gisterenavond gevraagd hadden. Ze kleedde zich zelf aan en om 7u45 stond ze klaar met haar poppemie in de hand, jas en schoenen aan, flesje voor de poppemie erbij, aan de deur te wachten. Een half uur te vroeg, maar zo voorbeeldig.
Om 9u20 begon de zitting. Hetzelfde ritueel dan 2 jaren geleden; rechtstaan, zitten, rechtstaan, zitten. En dan onze speech. Wim eerst, Stien erna. Een korte samenvatting: “Mogen we pasjalsta mama en papa worden van dit heerlijk Kazachs jongetje? “. En ondertussen was Janne een voorbeeld-Kazachje.
Erna kwam de dokter aan het woord, dan de sociaal werkster. De procureur stelde 2 vragen: “Van waar komt jullie dochter? En wanneer startte jullie bindingsperiode?”. En dat was het.
De rechter verdween voor letterlijk 3 minuten om terug te komen met een nuchtere mededeling - maar voor ons zo ontroerend mooi - “Kazachstan geeft jullie de toestemming om Jef Ruslan als jullie zoon te adopteren en jullie naam te vermelden op zijn geboorteakte”. JA JA JA JA JA JA !!!
We zijn er, Jef is onze zoon en Jannes kleine broertje. We zijn de koning te rijk.
We hebben een vreugdendans gedaan onder ons 3, klaar voor de thuiskomst van nummertje 4.
Heerlijk gelukkig!
Dikke kussen,
Mama, papa, zus Janne en ONZE JEF!
6u45 de wekker, wat niet nodig was. We waren wakker. Janne ook. Onze dochter was superflink, zoals we haar gisterenavond gevraagd hadden. Ze kleedde zich zelf aan en om 7u45 stond ze klaar met haar poppemie in de hand, jas en schoenen aan, flesje voor de poppemie erbij, aan de deur te wachten. Een half uur te vroeg, maar zo voorbeeldig.
Om 9u20 begon de zitting. Hetzelfde ritueel dan 2 jaren geleden; rechtstaan, zitten, rechtstaan, zitten. En dan onze speech. Wim eerst, Stien erna. Een korte samenvatting: “Mogen we pasjalsta mama en papa worden van dit heerlijk Kazachs jongetje? “. En ondertussen was Janne een voorbeeld-Kazachje.
Erna kwam de dokter aan het woord, dan de sociaal werkster. De procureur stelde 2 vragen: “Van waar komt jullie dochter? En wanneer startte jullie bindingsperiode?”. En dat was het.
De rechter verdween voor letterlijk 3 minuten om terug te komen met een nuchtere mededeling - maar voor ons zo ontroerend mooi - “Kazachstan geeft jullie de toestemming om Jef Ruslan als jullie zoon te adopteren en jullie naam te vermelden op zijn geboorteakte”. JA JA JA JA JA JA !!!
We zijn er, Jef is onze zoon en Jannes kleine broertje. We zijn de koning te rijk.
We hebben een vreugdendans gedaan onder ons 3, klaar voor de thuiskomst van nummertje 4.
Heerlijk gelukkig!
Dikke kussen,
Mama, papa, zus Janne en ONZE JEF!
 |
| "Hallo papa" |
 |
| ONZE heerlijk lachende Jef Ruslan |
 |
| Ik stappen sinds ik 13 maanden oud was |
 |
| Gieren van het lachen |
 |
| Jef en zijn mama |
 |
| Onze prins van Karaganda |
 |
| Lekker knuffelen bij mijn papa |
 |
| "Goed eten klein Ruslanneke" |
 |
| "Ik ben een lieve zus voor mijn broerke he?" |
 |
| Liefde |
 |
| Mama's 3 grote schatten |
 |
| Broer en zus |
 |
| KAZACHSTAN,.... KAZACHSTAN! |
 |
| Samen spelen |
 |
| Gekke toeren met papa |
 |
| Papa's 3 grote schatten |
 |
| Lekker slapen in bedje nummer 10 |
 |
| "Ik wil dit NIET!" |
 |
| Onze heerlijk Kazachs zoontje! |
Abonneren op:
Posts (Atom)
