Onze allereerste hele dagen samen

Dinsdag, 8 maart, internationale vrouwendag.

Hoe internationaler kan een mama vrouwendag vieren dan net op deze dag haar zoontje te mogen gaan ophalen in het babyhuis? Wat een mooie geschenk.

9u40. We staan voor de deur van het babyhuis en doen een wilde gok de hoeveelste keer dat zo is. We schatten dat het na 13 weken bezoekjes brengen aan onze twee Kazachjes nu wel zo ongeveer de 150ste keer moet zijn. Maar deze keer is het helemaal anders. Deze keer gaan we binnen met zakken vol kleren, een cadeautje voor Tonya onze zwangere en heel lieve vertaalster en de kleren waarmee Jef zijn huis zal verlaten. Maar dat is niet zo vreemd. Wel dat we deze keer buiten zullen komen met Jef, onze zoon. Nog vlug een kus voor het binnengaan om te testen of het wel allemaal echt is.

En dan is het zover. We spelen met hem en kussen hem plat. Hij is ongelooflijk enthousiast en loopt van mama naar papa en terug. Nonstop lachen. Een heerljike start van ons leven samen.

Nog even eten, voor de laatste keer door Nadja, zijn verzorgster gegeven.

We nemen hem mee naar zijn slaapkamer, waar we hem omkleden. Een onderlijfje, een t-shirt, een pull, broekkousen en een broek. Wat schattig, en ook erg vreemd om hem opeens in de kleren te zien rondlopen die enkele uren ervoor nog in onze koffer zaten. Het is dus allemaal echt.

Nog een laatste knuffel voor de verzorgsters.
We doen Jef zijn skipakje aan. Hij laat het allemaal gebeuren.

We gaan buiten en nemen nog vlug even alles in ons op. De geur, de geluiden, de tekeningen aan de muren. Er zijn geen woorden voor het vreemde gevoel in onze buik. Dankbaar en emotioneel. De laatste keer Botakoz. Bedankt!

En weg zijn we. De wijde wereld in.

Een eerste stop bij de fotograaf om pasfoto’s te maken. Dan naar de apotheek. En dan, recht naar het Cosmonauthotel, te voet. Hij is op zijn gemak, maar we mogen hem niet neerzetten. Alleen op de arm. En dat vinden we niet erg.

Hij valt in slaap en slaapt een uurtje verder op het grote bed. Als hij wakker wordt, moet hij even wennen. En dan is het speeltijd. Hij is de vrolijkheid zelve. We genieten van de eerste minuten alleen met onze Jef.

Op weg naar de luchthaven schreeuwt gij moord en brand. Hij heeft nog nooit in een auto gezeten. Hij vindt het vreselijk. Waarschijnlijk is het hem allemaal wat veel geworden. Zoveel nieuwe impressies op 1 dag. We laten hem schreeuwen en wrijven ondertussen op zijn rugje. We beseffen dat we er alleen maar kunnen zijn voor hem, maar dat hij dit alleen zal moeten verwerken. We beloven hem hierbij te helpen.

Eenmaal uit de taxi kalmeert hij onmiddellijk en is hij weer vrolijk. Hij huppelt rond, hand in hand met zijn papa door de hal van de meest verlaten luchthaven ooit. We checken in en wachten nog even in de hal. Alles gaat van een leien dakje. Onze vlucht duurt 1uur minder lang o.w.v. een groter vliegtuig, wat natuurlijk goed nieuws is. Jef is flink tijdens zijn eerste vlucht. Na heel even te reclameren valt hij in slaap op onze schoot.

Giechelende Zhanna staat ons op te wachten aan de luchthaven, met Sergei de chauffeur. Twee sympathieke mensen. We worden naar ons appartement gebracht, ver weg van het centrum. Een grote blok, in een bewaakt complex. Hier raak je niet zomaar even binnen. Het is een ruim appartement met zicht op de bergen van Almaty. Prachtige bergen.

We improviseren een bedje voor Jef en leggen hem erin. Hij protesteert lichtjes, maar een kordate mama en papa zorgen ervoor dat hij zijn bedje niet uitkomt. Hij valt in slaap om 22u en slaapt nonstop door tot 7u. Hoera, de eerste nacht is een succes!

Woensdag, 9 maart.

Papa Wim is jarig. De zon komt op, het is een stralende dag. Er bestaat geen mooiere verjaardagscadeau dan de eerste 24u samen te mogen zijn met kleine Jef. De dag start met een knuffel in bed. Jef lacht en geniet. Hij doet het zo goed.

Dan naar de Nederlandse ambassade. Het gaat allemaal vlekkeloos. Morgen tussen 14u en 15u mogen we zijn paspoort gaan halen. En dan,….dan is het vakantie. Puur genieten van Almaty, onze zoon en elkaar.

's Middags goed gegeten, en probleemloos in slaap gevallen in zijn bedje. 1,5 uur geslapen en even de kluts kwijt bij het wakker worden. Maar dan alweer vrolijk aan het rondrennen. Hij brabbelt de hele tijd, maakt geluiden die we in de eerste 6 weken samen nooit gehoord hebben. Hij is om op te eten.

Na een namiddag wandelen, leggen we hem in bed om 19u30. Het gaat goed. Net als de eerste avond even tegenpruttelen, en dan lekker slapen. Deze keer tot 4u30.

Donderdag, 10 maart.

Mama speelt een uurtje met hem in de living. Hij valt weer in slaap op mama's schoot. Om 6u30 is het papa's beurt. Jef gloeit, is hangerig en wilt alleen maar op de arm. Als we gaan zitten, is hij boos. We wisselen af en hebben pijn in de rug, maar hebben dat graag over voor onze zoon. Na wat siroop en veel geduld valt hij om 9u weer in slaap. Hi slaapt als een roosje in zijn bedje tot 11u30.
En vanaf dan begint het feest weer. Hij lacht, wisselt af tussen mama en papa. Wij leren hem kennen zoals we dat in het babyhuis nooit gezien hebben. Hij is fantastisch.

Langzaamaan wennen we alledrie aan het feit dat dit voor altijd is. Hij sijpelt binnen in ons hoofd en hart. Wij zijn verkocht.


Zijn visum is in orde. Er is niets dat ons nu nog tegenhoudt. België, vrienden en familie, we komer eraan met onze Jef. We zijn gearriveerd, daar waar we wilden zijn. Nu Janne nog erbij, en we leven op wolkjes.

Janne heeft ondertussen een supertijd bij oma en opa. Ze geniet en wij genieten vanop afstand mee. Vandaag gaat ze naar oma en bopa. Ook daar zal ze de tijd van haar leven hebben. We missen haar, maar weten dat ze het goed heeft. Nog een paar dagen wachten, en dan zijn we compleet. Allevier samen!!

Dikke kussen
Mama, papa en Jef
en Janne van op afstand, maar ook zo dichtbij

De allerlaatste foto in het babyhuis. Bedankt Nadja en Aseel.

Een laatste keer babyhuiseten

Middagdutje op het grote bed

Onze prins in dromenland

Hier kan je uren naar kijken

Het uitzicht vanuit ons appartement

Iron man 2011

Even helpen opruimen

Mijn mama

Mama is gelukkig