We zijn thuis

Waarschijnlijk was het al duidelijk, maar we zijn thuis.

De vlucht naar huis, nu alweer 1,5 week geleden, is heel goed verlopen. Jef heeft geslapen in het vliegtuig, goed gegeten en wat bij mama en papa op de schoot gelegen. De 7 uren vlogen voorbij. En tijdens het laatste uurtje Frankfurt – Brussel heeft hij bij mama op de schoot geslapen, net zoals dat bij Janne het geval was.

En toen waren we in Brussel. Wat een ontvangst, heerlijk! Janne liep als eerste recht in papa’s armen. Wat is ze groot! Wat heerlijk om haar te kussen. En toen de andere kindjes. Wat een heerlijkheid om iedereen te zien. Hebben we wel iedereen gekust? Zoveel vrienden, van ver en dichtbij, speciaal om onze Jef een warm welkom te geven. Wat gaat hij blij zijn met deze herinnering. Bedankt aan jullie allemaal om er te zijn, om Jefs eerste voetstappen in zijn nieuwe land zo in te zetten.

Onder ons vieren naar huis. Jef keek zijn ogen uit. Voor het eerst in zijn eigen stoeltje, langs zijn zus. Bij aankomst thuis eerst even het pyjama-ontvangstcomité van de buren begroeten, en dan voor het eerst naar binnen. De speelhoek werd verkend, de rest van het huis ook. Alles voelde alsof hij er altijd geweest was. Boven hebben Jef en zijn zus de tijd van hun leven gehad. Wat een vreugde.

En zo gaat het nog steeds. Jef eet goed, speelt goed, lacht de hele tijd, is lief en knuffelig. Overdag dan toch. ’s Nachts gaat het sinds 4 nachten heel erg moeizaam. De eerste 2 weken samen was dit geen enkel probleem. Nu krijst hij de longen uit zijn lijf als we niet langs zijn bed op de grond zitten. Enkel daar is het goed.  En zelfs als we er zitten, dan is dat dikwijls nog niet goed. We moeten weg uit de kamer, naar beneden, niet in bed. Maar spelen doet hij dan niet. Hij is doodmoe, maar er is iets. Zijn dit nu die typische adoptienachtperikelen, of is hij verwend? Het is moeilijk dit onderscheid te maken. Het is doodvermoeiend, maar we houden vol. Veiligheid is belangrijk als start in het leven, dus we proberen ons geduld te bewaren en hem op te vangen.

Maar hij is een schatje. Hij zegt al mama en papa, en 1 enkele keer is er een duidelijke ‘Janne’ uitgekomen. Hij zegt ‘dada’ terwijl hij met zijn handje zwaait. Hij verstopt speelgoed onder zijn beentjes, en houdt zijn handjes dan heel schattig open, waarmee hij wilt zeggen ‘waar is het nu?’. We krijgen kusjes en aaikes. Als hij honger heeft, smekt hij. Hij speelt met auto’s, hamers en muziekinstrumenten. Hij is zot van de schommel. Maar het leukst is het moment waarop hij in bad mag. Als een bezetene gooit hij zich onder water, spartelt om weer boven te raken, hij lacht de hele tijd. En onze eerste zwemervaring zaterdag, wat een megasucces. Op de glijbaan, onder water, onder de waterstraal. Het is een ongelooflijke waterrat. En Janne wordt erdoor beïnvloed. Nooit eerder was het douchen, baden of zwemmen zo leuk als met Jef. Hij wordt een zwematleet.

Eentje die aan nachtzwemmen doet :-)

Dikke kussen

Mama, papa, Janne en Jef

40 dikke kussen voor Tante Ann !! Hiep hiep hoera!