De lotto gewonnen!

We hebben het groot lot gewonnen! Wat zijn ze heerlijk, onze kindjes.

Het is lekker druk zo 2 energieke bengels in huis, maar ook o zo heerlijk. Ze zien elkaar graag, zijn (bijna) altijd blij om samen te zijn en spelen fijn met z'n tweetjes.
Jef doet enthousiast mee met de rollenspelen die Janne organiseert. De ene keer is hij papa, dan weer baby, soms mama, dan weer hond of leeuw. Dikwijls draak, soms varken. Geregeld Sinterklaas, Zwarte Piet of Sneeuwwitje. Hij gaat er helemaal in op, en Janne vindt het geweldig.
Janne leest voor, leert Jef kleuren, vecht voor de trein, neemt Jef op haar schoot, knuffelt in bed met haar broertje, duwt hem op de schommel, doet Jef een nieuwe luier aan. Ze zorgt voor hem alsof hij haar zoontje is.
En vandaag besefte ze plots dat ze op de speelplaats van haar school binnenkort samen kunnen spelen na de paasvakantie. "Jefke, ik zal wel voor u zorgen op school". Wij zijn er gerust is, Jef zal in goede handen zijn bij zijn grote, trotse zus.

Het is een prima match die twee schatten!

De nachten zijn opmerkelijk beter, al worden we nog steeds elke nacht 2 à 3 keren gewekt door een wenende, soms schreeuwende en jammer genoeg ook soms krijsende Jef. Maar het gaat de goede richting uit. De 'konijnenwekker' doet wonderen. Van zodra het konijntje wakker is - wat betekent dat hij met zijn rugzak aan onder een stralende zon een wandelingetje maakt - mag hij ons roepen en zijn bed uit. Roept of tiert hij vroeger, dan komen kordate mama en papa in actie en krijgt hij geen melk 's morgens. De ultieme straf voor onze melkboer. Zo hebben we tenminste een poot om op te staan.  Al is het dan een konijnenpoot  :-)

Onze Jef gaat nog tot aan de paasvakantie naar de crèche, waar hij supercontent is. Hij gaat graag, eet er goed, is vrolijk. Het praten gaat super. Hij gebruikt lange zinnen, legt verrassende linken, begrijpt ALLES wat er gezegd wordt, zegt heel schattig 'dankuwel' en 'sorry'.. 
Hij is nog steeds lekker actief en vliegt met zijn fietske door de straten als een echte racepiloot. Hij heeft al in het ziekenhuis gelegen met een hersenschudding en is al 2 keren van de trap gedonderd. Een kereltje om in de gaten te houden dus....

Op dit moment zit hij duidelijk in zijn peuterpuberteit. De grenzen worden afgetast, en mama's en papa's geduld wordt met momenten erg op de proef gesteld. We hebben een koppige zoon.

Hij leest graag boekjes, kent alle dieren met geluiden, kent alle liedjes die Janne op school leert, zegt Jannes nieuwjaarsbrief op, weet wat 'op, onder, achter, voor, in, uit, over,...' is, vervoegt zijn werkwoorden correct, kent sinterklaasliedjes in meerdere strofen, heeft veel fantasie, gaat helemaal op in een rollenspel en blijft consequent in zijn rol. Hi doet het fantastisch.

Emotioneel is hij helemaal veranderd. Hij springt enthousiast in de lucht als we hem gaan halen in de crèche of bij oma en bopa. We krijgen meerdere kussen per dag, worden bij het slapengaan overstelpt met knuffels, kusjes en kruisjes. Hij fluistert in onze oren 'ziegraag' en geniet van aanrakingen, knuffels en rustig op onze schoot zitten. En dat alles heeft hij moeten leren. We zijn zo blij dat het lukt.

We genieten volop van ons gezinneke! Nog alle dagen staan we versteld van het overgrote geluk dat ons overkomen is. We kussen onze engelkes plat en doen geregeld een vreugdendans onder ons vieren. Hoe meer zotte toeren, hoe gelukkiger we zijn!

Janne, Jef, mama Stien en papa Wim,
4 gelukkige mensen...

De zon schijnt....

Een dikke kus voor mama

Koekoek

Een prinses op de schommel

April 2011: Janne 3 jaar

Een vrolijke burger met zijn ijsje

Vrolijk Jefke

Onze tweede dochter...

Kazachjes in de tuin

Zomer 2011

Lang zal hij leven,...

Broer en zus

Hier ben ik...

Kazachse schoonheid

Kazachse prins

Met Marieke en Thieu in Zwitserland. Wat een lol!

Met zusje in Zwitserland

Compleet!

Holakes, wat vliegt de tijd!

We zijn ondertussen 5 maanden thuis en we zijn dolgelukkig met onze kindjes. We zijn er!

Jef is heerlijk! Hij is om in te bijten. Echt waar, als we niet oppassen blijft er niets over van zijn guitig gezichtje, zijn lekkere kleine billekes, zijn dikke handjes en brede voetjes. Zijn lach is vertederend. Zijn dikke tranen bij het wenen zijn schattig. Hij is lief, een heerlijk schatje.

Ooit overwogen we om hem niet Jef maar wel Jerom te noemen. Awel, het is een echt Jerommeke. Als een klein bodybuilderke met stevige kuitjes en korte armpjes en beentjes vliegt hij energiek door het huis. Hij loopt altijd, en blijft actief tot de laatste minuut van de dag. Maar we merken ook dat hij kalmer is dan in de beginweken samen. Hij is tot rust gekomen. En gelukkig maar, want het is kapotmakerij geweest, mannekes... We hebben geweten dat we een zoontje in huis hadden gehaald, amai!

De moeilijke nachten die half maart begonnen zijn, hebben zo'n 9 weken geduurd. We hebben een onnoemelijk respect voor ouders met huilbaby's. Man man, wat een uitputtingsslag! We hebben alles geprobeerd. Eerst sliep hij alleen als we - neem het maar letterlijk - rechtop zaten langs zijn bed. Stel je dit even visueel voor: als we slaapdronken even omvervielen naar links of rechts, zette hij zijn keel open, zodat je als een gehoorzame soldaat vlug weer recht schoot, vol adrenaline om zo de volgende uren je houding te kunnen volhouden.
Enkele dagen later mochten we gaan liggen, waarvoor we hem dankbaar zijn. Het grote bed tegen het zijne. Weer iets later de bedden wat uit elkaar, om na enkele weken uit zijn zicht te gaan liggen. Dan de deur open, en wij om beurten op een stoeleke in de deuropening tot hij sliep. Dan het stoeleke wat naar links, nog verder, nog verder, nog verder, en dan......, HOERA, mama en papa zijn niet meer nodig om in slaap te vallen.

En nu slaapt hij nu als een roosje, met de deur dicht en geen mama of papa meer langs hem. Hij roept niet meer paniekerig als hij wakker wordt, maar zegt nu hard en duidelijk 'druit', waarmee hij bedoelt dat hij er uit wilt. Hij praat tegen zichzelf in bed en is dolgelukkig als we hem halen. Een heerlijkheid om zijn vrolijk gezichtje te zien 's morgens.

Wat is hij veranderd! Hij was al schattig, vrolijk en energiek. Maar nu is hij dit alles in een tienvoud. Hij is zooooo schattig. Een lief, vrolijk manneke. Een goed karakter. Een echt knuffelmanneke. We kussen hem dood en kunnen niet genoeg zeggen hoe graag we hem zien.
En het is babbelkont. Hij zegt al honderden woorden. Janne is 'zjusje', de hele dag zegt hij 'kijk es mama', koeien zijn 'oeien', hij danst en zingt, hij springt, staat op 1 been met zijn armpjes in de lucht, hij is verslaafd aan 'mèèèèjk' (melk), hij zit hele dagen om de 'ommel' (schommel) en de 'iesj' (fiets). Als hij iets niet wilt, zegt hij heel duidelijk 'nee mama, nee'. Hij is zot van auto's en dieren. Een vrachtwagen in een 'vawagen', bopa was eerst 'Bumba', maar nu duidelijk bopa.
 
Hij kan niet zonder zijn zus, hij kent zijn mensen heel goed. Hij is zot van zijn oma's en opa's, kent zijn pépé Rudi en mémé 'Esj' heel goed. Hij knuffelt zijn nichtjes en neefjes. Hij hoort er helemaal bij.
 
Hij maakt ons compleet.
We zijn het gelukkigste gezinnetje ter wereld!
 
Bedankt Kazachstan!
 
dikke kussen
mama, papa, zusje Janne en flinke Jef

FOTO'S VOLGEN!!

We zijn thuis

Waarschijnlijk was het al duidelijk, maar we zijn thuis.

De vlucht naar huis, nu alweer 1,5 week geleden, is heel goed verlopen. Jef heeft geslapen in het vliegtuig, goed gegeten en wat bij mama en papa op de schoot gelegen. De 7 uren vlogen voorbij. En tijdens het laatste uurtje Frankfurt – Brussel heeft hij bij mama op de schoot geslapen, net zoals dat bij Janne het geval was.

En toen waren we in Brussel. Wat een ontvangst, heerlijk! Janne liep als eerste recht in papa’s armen. Wat is ze groot! Wat heerlijk om haar te kussen. En toen de andere kindjes. Wat een heerlijkheid om iedereen te zien. Hebben we wel iedereen gekust? Zoveel vrienden, van ver en dichtbij, speciaal om onze Jef een warm welkom te geven. Wat gaat hij blij zijn met deze herinnering. Bedankt aan jullie allemaal om er te zijn, om Jefs eerste voetstappen in zijn nieuwe land zo in te zetten.

Onder ons vieren naar huis. Jef keek zijn ogen uit. Voor het eerst in zijn eigen stoeltje, langs zijn zus. Bij aankomst thuis eerst even het pyjama-ontvangstcomité van de buren begroeten, en dan voor het eerst naar binnen. De speelhoek werd verkend, de rest van het huis ook. Alles voelde alsof hij er altijd geweest was. Boven hebben Jef en zijn zus de tijd van hun leven gehad. Wat een vreugde.

En zo gaat het nog steeds. Jef eet goed, speelt goed, lacht de hele tijd, is lief en knuffelig. Overdag dan toch. ’s Nachts gaat het sinds 4 nachten heel erg moeizaam. De eerste 2 weken samen was dit geen enkel probleem. Nu krijst hij de longen uit zijn lijf als we niet langs zijn bed op de grond zitten. Enkel daar is het goed.  En zelfs als we er zitten, dan is dat dikwijls nog niet goed. We moeten weg uit de kamer, naar beneden, niet in bed. Maar spelen doet hij dan niet. Hij is doodmoe, maar er is iets. Zijn dit nu die typische adoptienachtperikelen, of is hij verwend? Het is moeilijk dit onderscheid te maken. Het is doodvermoeiend, maar we houden vol. Veiligheid is belangrijk als start in het leven, dus we proberen ons geduld te bewaren en hem op te vangen.

Maar hij is een schatje. Hij zegt al mama en papa, en 1 enkele keer is er een duidelijke ‘Janne’ uitgekomen. Hij zegt ‘dada’ terwijl hij met zijn handje zwaait. Hij verstopt speelgoed onder zijn beentjes, en houdt zijn handjes dan heel schattig open, waarmee hij wilt zeggen ‘waar is het nu?’. We krijgen kusjes en aaikes. Als hij honger heeft, smekt hij. Hij speelt met auto’s, hamers en muziekinstrumenten. Hij is zot van de schommel. Maar het leukst is het moment waarop hij in bad mag. Als een bezetene gooit hij zich onder water, spartelt om weer boven te raken, hij lacht de hele tijd. En onze eerste zwemervaring zaterdag, wat een megasucces. Op de glijbaan, onder water, onder de waterstraal. Het is een ongelooflijke waterrat. En Janne wordt erdoor beïnvloed. Nooit eerder was het douchen, baden of zwemmen zo leuk als met Jef. Hij wordt een zwematleet.

Eentje die aan nachtzwemmen doet :-)

Dikke kussen

Mama, papa, Janne en Jef

40 dikke kussen voor Tante Ann !! Hiep hiep hoera!

Aftellen tot de echte start

De voorlaatste dag Kazachstan is ingezet. Zaterdagnacht vertrekken we naar Jefs nieuwe thuisland. Naar zijn zus, zijn nieuwe oma’s en opa’s, zijn meter en peter, zijn tantes en nonkels en vooral zijn nieuwe speelkameraadjes; Kato, Stiene, Bas, Jonas, Louis en Eden. We zijn er zeker van dat het gaat klikken. Hij is een hartenbreker, een vrolijk, knuffelbaar manneke.

Maar eerst nog aankomen in Zaventem. Het is enorm hartverwarmend om geliefde vrienden en familie dichtbij ons te hebben op een van de meest memorabele momenten van de hele procedure. Nu nog kijken we geregeld naar het filmpje van Jannes aankomst en stromen de tranen bij het zien van dit alles. Voor Janne zelf zijn de verhalen rond haar aankomst, de filmpjes en de foto’s een bewijs hoe welkom ze was, hoe blij iedereen is met haar. Net daarom zouden we het leuk vinden als we dit ook aan Jef kunnen laten zien later. Allen welkom in Zaventem! Neem het maar heel letterlijk; hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

We landen op zondagochtend 13 maart om 8u50, dus verwachten zo rond 9u30 buiten te komen. We beseffen dat het voor jullie de eerste keer zal zijn dat jullie onze Jef live te zien krijgen, en dat de drang om hen te knuffelen groot is. Maar toch willen we jullie vragen om hem niet te overdonderen. Alleen mama en papa zullen hem pakken, zodat hij zich veilig voelt en het een aangename start is van zijn leven in België. Bedankt voor jullie begrip.

Wij kijken uit naar zondag, naar de aankomst op de Delweg, naar het terugzien van ons lief en flink Janneke. Wat missen we haar. Het wordt een prachtcombinatie; Janne en Jef Celis.

Dikke kussen
Mama, papa, Jef
en Jannekekoekepanneke

Onze allereerste hele dagen samen

Dinsdag, 8 maart, internationale vrouwendag.

Hoe internationaler kan een mama vrouwendag vieren dan net op deze dag haar zoontje te mogen gaan ophalen in het babyhuis? Wat een mooie geschenk.

9u40. We staan voor de deur van het babyhuis en doen een wilde gok de hoeveelste keer dat zo is. We schatten dat het na 13 weken bezoekjes brengen aan onze twee Kazachjes nu wel zo ongeveer de 150ste keer moet zijn. Maar deze keer is het helemaal anders. Deze keer gaan we binnen met zakken vol kleren, een cadeautje voor Tonya onze zwangere en heel lieve vertaalster en de kleren waarmee Jef zijn huis zal verlaten. Maar dat is niet zo vreemd. Wel dat we deze keer buiten zullen komen met Jef, onze zoon. Nog vlug een kus voor het binnengaan om te testen of het wel allemaal echt is.

En dan is het zover. We spelen met hem en kussen hem plat. Hij is ongelooflijk enthousiast en loopt van mama naar papa en terug. Nonstop lachen. Een heerljike start van ons leven samen.

Nog even eten, voor de laatste keer door Nadja, zijn verzorgster gegeven.

We nemen hem mee naar zijn slaapkamer, waar we hem omkleden. Een onderlijfje, een t-shirt, een pull, broekkousen en een broek. Wat schattig, en ook erg vreemd om hem opeens in de kleren te zien rondlopen die enkele uren ervoor nog in onze koffer zaten. Het is dus allemaal echt.

Nog een laatste knuffel voor de verzorgsters.
We doen Jef zijn skipakje aan. Hij laat het allemaal gebeuren.

We gaan buiten en nemen nog vlug even alles in ons op. De geur, de geluiden, de tekeningen aan de muren. Er zijn geen woorden voor het vreemde gevoel in onze buik. Dankbaar en emotioneel. De laatste keer Botakoz. Bedankt!

En weg zijn we. De wijde wereld in.

Een eerste stop bij de fotograaf om pasfoto’s te maken. Dan naar de apotheek. En dan, recht naar het Cosmonauthotel, te voet. Hij is op zijn gemak, maar we mogen hem niet neerzetten. Alleen op de arm. En dat vinden we niet erg.

Hij valt in slaap en slaapt een uurtje verder op het grote bed. Als hij wakker wordt, moet hij even wennen. En dan is het speeltijd. Hij is de vrolijkheid zelve. We genieten van de eerste minuten alleen met onze Jef.

Op weg naar de luchthaven schreeuwt gij moord en brand. Hij heeft nog nooit in een auto gezeten. Hij vindt het vreselijk. Waarschijnlijk is het hem allemaal wat veel geworden. Zoveel nieuwe impressies op 1 dag. We laten hem schreeuwen en wrijven ondertussen op zijn rugje. We beseffen dat we er alleen maar kunnen zijn voor hem, maar dat hij dit alleen zal moeten verwerken. We beloven hem hierbij te helpen.

Eenmaal uit de taxi kalmeert hij onmiddellijk en is hij weer vrolijk. Hij huppelt rond, hand in hand met zijn papa door de hal van de meest verlaten luchthaven ooit. We checken in en wachten nog even in de hal. Alles gaat van een leien dakje. Onze vlucht duurt 1uur minder lang o.w.v. een groter vliegtuig, wat natuurlijk goed nieuws is. Jef is flink tijdens zijn eerste vlucht. Na heel even te reclameren valt hij in slaap op onze schoot.

Giechelende Zhanna staat ons op te wachten aan de luchthaven, met Sergei de chauffeur. Twee sympathieke mensen. We worden naar ons appartement gebracht, ver weg van het centrum. Een grote blok, in een bewaakt complex. Hier raak je niet zomaar even binnen. Het is een ruim appartement met zicht op de bergen van Almaty. Prachtige bergen.

We improviseren een bedje voor Jef en leggen hem erin. Hij protesteert lichtjes, maar een kordate mama en papa zorgen ervoor dat hij zijn bedje niet uitkomt. Hij valt in slaap om 22u en slaapt nonstop door tot 7u. Hoera, de eerste nacht is een succes!

Woensdag, 9 maart.

Papa Wim is jarig. De zon komt op, het is een stralende dag. Er bestaat geen mooiere verjaardagscadeau dan de eerste 24u samen te mogen zijn met kleine Jef. De dag start met een knuffel in bed. Jef lacht en geniet. Hij doet het zo goed.

Dan naar de Nederlandse ambassade. Het gaat allemaal vlekkeloos. Morgen tussen 14u en 15u mogen we zijn paspoort gaan halen. En dan,….dan is het vakantie. Puur genieten van Almaty, onze zoon en elkaar.

's Middags goed gegeten, en probleemloos in slaap gevallen in zijn bedje. 1,5 uur geslapen en even de kluts kwijt bij het wakker worden. Maar dan alweer vrolijk aan het rondrennen. Hij brabbelt de hele tijd, maakt geluiden die we in de eerste 6 weken samen nooit gehoord hebben. Hij is om op te eten.

Na een namiddag wandelen, leggen we hem in bed om 19u30. Het gaat goed. Net als de eerste avond even tegenpruttelen, en dan lekker slapen. Deze keer tot 4u30.

Donderdag, 10 maart.

Mama speelt een uurtje met hem in de living. Hij valt weer in slaap op mama's schoot. Om 6u30 is het papa's beurt. Jef gloeit, is hangerig en wilt alleen maar op de arm. Als we gaan zitten, is hij boos. We wisselen af en hebben pijn in de rug, maar hebben dat graag over voor onze zoon. Na wat siroop en veel geduld valt hij om 9u weer in slaap. Hi slaapt als een roosje in zijn bedje tot 11u30.
En vanaf dan begint het feest weer. Hij lacht, wisselt af tussen mama en papa. Wij leren hem kennen zoals we dat in het babyhuis nooit gezien hebben. Hij is fantastisch.

Langzaamaan wennen we alledrie aan het feit dat dit voor altijd is. Hij sijpelt binnen in ons hoofd en hart. Wij zijn verkocht.


Zijn visum is in orde. Er is niets dat ons nu nog tegenhoudt. België, vrienden en familie, we komer eraan met onze Jef. We zijn gearriveerd, daar waar we wilden zijn. Nu Janne nog erbij, en we leven op wolkjes.

Janne heeft ondertussen een supertijd bij oma en opa. Ze geniet en wij genieten vanop afstand mee. Vandaag gaat ze naar oma en bopa. Ook daar zal ze de tijd van haar leven hebben. We missen haar, maar weten dat ze het goed heeft. Nog een paar dagen wachten, en dan zijn we compleet. Allevier samen!!

Dikke kussen
Mama, papa en Jef
en Janne van op afstand, maar ook zo dichtbij

De allerlaatste foto in het babyhuis. Bedankt Nadja en Aseel.

Een laatste keer babyhuiseten

Middagdutje op het grote bed

Onze prins in dromenland

Hier kan je uren naar kijken

Het uitzicht vanuit ons appartement

Iron man 2011

Even helpen opruimen

Mijn mama

Mama is gelukkig

Daar draait het leven rond...,

,... rond dagen als deze.

Het was nipt, maar het is gelukt. Om 18u45 gisterenavond zaten we na behoorlijk wat stress bij papa Wim op het vliegtuig richting Wenen. Mama Stien moest zo nodig nog even gaan shoppen...., en dat net voor boardingtime. Dus papa Wim alle toiletten afgelopen, eerst liefdevol vragend "Liefje, waar ben je?", wat enkele toiletten verder eindigde met "Stien, kom g.dverd... onmiddellijk mee!". Nietsvermoedende Stien zette een sprintje in richting gate nr. 55 toen ze haar naam hoorde afroepen door de gang. Altijd al heeft ze zich afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat je naam afgeroepen moet worden. Die mensen weten toch dat er een heel vliegtuig op hen zit te wachten.... Een shoppende vrouw verliest al eens de tijd uit het oog....

In Wenen aangekomen, met een vertraging van 30 minuten, gierde opnieuw de stress door ons lichaam. Om 20u05 zaten we nog in de bus richting luchthavengebouw, om 20u25 zouden we de lucht in gaan richting Astana. Dus wij, opnieuw spurtend naar de gate, waar we hijgend en zwetend als allerlaatste passagiers het vliegtuig instapten.
En toen overviel ons de rust. Een rode wijn, 3 lege zetels per persoon en het vooruitzicht op het weerzien met onze zoon, zorgden ervoor dat we goed geslapen hebben. 4 uurtjes slapen verder stapten we dan ook bij Slava, onze chauffeur, in de taxi richting Karaganda, de stad van onze parels.

We installeerden ons in het Cosmonauthotel, maakten een heerlijke parkwandeling naar het centrum, waar we ons alweer onmiddellijk thuis voelden toen we toevallig enthousiast herkend werden en letterlijk welkom gezwaaid werden door een Karagandese. Wat gaan we dit missen. Met bus nummer 01 terug naar het hotel. Heerlijk luieren, douchen en mijmeren over Jef, over Janne, over ons heerljike leven.

En toen, toen was het zover. De vreemdste wandeling van de laatste jaren. Een kwartiertje van in het hotel tot in Babyhouse Botakoz, Krivoguzastreet 92. Tot bij onze Jef. Gaat hij ons herkennen?...
Raushan, Jefs verzorgster zag ons en stuurde ons enthousiast recht naar de badkamer.

...

Daar zit hij op zijn potje, onze jongen.
Hij bekijkt ons met gefronste wenkbrauwen, met een verwonderde blik. "Hé, daar heb je ze weer. Waar komen die zo plots vandaan?..."
Als hij op de grond gezet wordt, loopt hij lachend naar de hoek van de badkamer. Dan komt hij eens kijken. Hij blijft wat twijfelend staan, stil kijkend.

En dan plots,..., loopt hij hevig lachend in papa's armen. Hij gaat weer weg, en komt onmiddellijk lachend weer terug naar papa. Even later hetzelfde bij mama.
Hij geniet. Hij gaat van schoot naar schoot. Speelt, lacht, knuffelt, nestelt zich in onze armen. Hij blijft bij ons, in niet geïnteresseerd in zijn vriendjes, alleen in ons. Wij zijn de gelukkigste mama en papa van de wereld.

We nemen voor de laatste keer afscheid. Morgenvroeg gaan we nog even spelen, geven we hem eten, en dan,... nemen we hem mee, voor de rest van ons leven. Joepiejee!

Maar tot dan genieten we van onze laatste avond rust. Een apperitief, een nootje, en dan lekker eten. We genieten van alles wat we meemaken. We zijn gelukkig.

Janne heeft ondertussen thuis de tijd van haar leven. Kermis, carnaval, de hond, een boswandeling, naar de boerderij, en kadootjes uitpakken. En dat allemaal samen met oma, opa en tante Els. Zalig om haar enthousiasme door de telefoon tot hier te voelen.

Hebben we al gezegd dat we gelukkig zijn?

Dikke kussen
mama Stien, papa Wim en onze twee parels

Hoera, allemaal samen!

Met mama

Kijk es wat ik kan.

Gieren met papa

Hallo?

Nog even wennen

Das mijne papa

Met papa



Lief klein manneke



Lekker knuffelen



Haha

Een echte jongen

Here we go!!!

Het is zover.

Wat een onwezenlijke dag. De laatste onder ons 3. Het besef dat Janne onze oudste is, is er plots.
Ze is hemels. Wat zijn we haar dankbaar dat we haar mama en papa mogen zijn.

En nu komt er nog eentje bij.....

We zijn er klaar voor. De valiezen zijn gepakt, gevuld met Jefs broeken, t-shirts, pulls, kousen, onderlijfjes, luiers, golfjes en zijn skipakje. Wat speelgoed en enkele boekjes. Wat heerlijk om jongensspullen in te pakken.

O,..., het is zo vreemd,...., nog 1 dag en we zien onze lekkere Jef weer terug. Een spannend idee of hij ons gaat herkennen. Gaat hij blij zijn, kwaad, onverschillig? Wij gaan euforisch zijn.
Het dringt langzaamaan tot ons door wat we gaan doen. We gaan een periode van 10 jaren afsluiten met als kers op de taart het meest vrolijke, heerlijke manneke ter wereld. Kleine Jeffieman, we komen eraan!

Hij is zich niet bewust van welke ongelooflijke verandering er zich in zijn leventje gaat afspelen de volgende dagen. Wat gaat het akelig en overdonderend zijn voor hem. We hopen zo dat hij gelukkig gaat zijn bij ons. We beloven ten aanzien van jullie allemaal dat we ons uiterste best zullen doen om hem te begeleiden tot het worden van een vrolijke, evenwichte en enthousiaste Jef Celis. We zien hem doodgraag en gaan hem onderdompelen in liefde.

Kleine Jef, nog even wachten en mama en papa zijn er......! Joepiejee!!!!

Jannes aftelkalender is klaar, haar kadootjes zijn ingepakt. Haar beren, tutten, kleren, boekjes en verkleedkleren zitten in haar koffer. De koffer voor haar logement bij "oma en opa" en "oma en bopa" staat klaar. Wat gaan we haar missen! De eerste keer 7 nachten zonder elkaar. Kleine, flinke, pientere Janne. Jefs grote zus. Maar toch ook nog zo klein.

Jefs kamer is nog niet helemaal klaar. Nog een stukje verf aan de muur, een mat en de gordijnen. Maar dat zijn details. Zijn bed staat klaar, de kast ligt vol kleren en de berenkader hangt aan de muur. Bedankt aan Gianni voor de laatste verfspurt. Gouden buren....

Lieve kleine Kazachjes, mama en papa zijn klaar voor de laatste zo belangrijke reis!
Jef.... here we come!

Tot in Kazachstan, voor de laatste keer.

Dikke kus
Mama, papa, grote zus Janne
en ......... morgen...... onze JEF!




Jannes aftelkalender tot de thuiskomst van JEF



Nog 1 dag...

Ons sneeuwwitje