Afscheid en weerzien

We zijn thuis, na eerst nog afscheid genomen te hebben van onze Jef.
.... Daar zijn geen woorden voor.

Vrijdag, 21 januari was een heel speciale dag, een dag vol emoties.

Eerst de spanning voor de rechtbank. We waren niet echt nerveus, maar volledig ontspannen ben je ook niet. Je bent gefocust, alert en geconcentreerd, helemaal klaar om geen fouten te zeggen, om alles tot in de details in je op te nemen.
En dan,...dan is er de ontlading na de uitspraak. JA, we zijn mama en papa van 2 geweldige kindjes. Dit is veel meer dan mama en papa worden. Het is het doel van onze reis, van onze beslissing, ons avontuur.
Maar het is plots ook het einde van jaren en jaren proberen, onderzoeken, operaties, behandelingen, avonturen, een eerste adoptie, een tweede adoptie. Wat gaat dit raar zijn. Gedaan met kinderplannen, onzekerheden en soms een portie verdriet. Nu alleen nog genieten van onze twee Kazachjes.
Ongelooflijk, we zijn mama en papa van twee Kazachjes. Het dringt niet echt tot ons door. Zo heerlijk.

"Mama en papa, waarom wenen lullie? Zijn lullie droevig? Moet niet drietig zijn, ik ben toch bij lullie." Ons lief, zorgend meisje. "Nee, lief meisje, dat zijn traantjes van geluk!"

En dan hoppakee naar het appartement. Valiezen maken, inladen, uitladen, weggooien, weer inladen, afwassen, ons wassen, de kado's klaarzetten,... Een bedrijvigheid om u tegen te zeggen.

En dan om 16u,.... een laatste bezoekje aan onze Jef. Pf, dat voelt zoals onze Amerikaanse vrienden zo mooi zeggen heel erg 'bittersweet'. We zijn blij om naar huis te gaan, om iedereen weer te zien. Om thuis te komen. Maar waarom kan dat niet mét Jef?!
We zijn in de weer met kado's uitdelen. Aan de verzorgsters van Jef, aan de dokters, aan Tonya, onze tolk. We worden door dokter Ludmila -de dokter van Janne- en Dokter Love -de dokter van Jef- omarmd. "We zien dat het heel goed gaat met Janne en zijn ervan overtuigd dat Jef in goede handen is bij jullie. Jullie zullen altijd familie blijven van Babyhuis Botakoz." Het is een emotioneel afscheid van de dokters van onze twee parels. Bedankt!

Maar natuurlijk ook nog even met onze Jef spelen. We kunnen hem niet goed loslaten en kussen erop los. En we knuffelen even om de beurt met alle vriendjes van Jef. We wensen hen een nieuwe mama en papa en alle geluk van de wereld. Het is hartverscheurend om deze lieve kindjes één voor één te knuffelen en hun ontwapenende lachjes te zien. Onze Jef komt binnenkort naar huis, maar wat met hen? Er vloeien veel tranen.

Maar Jef, die heeft het gelukkig allemaal niet door. Hij speelt erop los, komt naar ons toegerend, wringt zich weer los uit onze greep, lacht zich een ongeluk met alles en nog wat. Hij is de vrolijkheid zelve. Bij ons knaagt het. Maar het moet. Nog een laatste kus en een kruisje. "Wij komen terug lieve schat, nog even wachten. We zien je graag. Dag flinke kerel." Als we de deur toetrekken horen we hem wenen. Janne snapt het niet zo goed. Alweer tranen. "Zijn lullie weer drietig?".

Ok, laat het dan nu ook maar vooruitgaan. Nu zijn we toch al zover.
Goed geslapen, voor een laatste keer in Karaganda, in Stepnoi 2, blok 61. De valiezen afgewerkt, gesloten en vertrokken. Om 9u stond Vladimir klaar om ons op te pikken, op weg naar het busstation. Ja, we zijn niet per taxi naar Astana gegaan, maar hebben zelf de bus geregeld. We kozen voor het avontuur, en spaarden daarmee ook een heleboel Tenge uit. Het was leuk, veel leuker dan de taxi. Een reisbus, heel comfortabel maar wel veeeeeeeel te warm. Niet te begrijpen, wij zaten daar te zweten, Jannes wangen stonden roodgloeiend en we ontkleedden ons meer en meer. De Kazachen daarentegen zaten daar met de jas aan en de muts op. We snappen het nog altijd niet.

En dan gebeurde het: op cowboysiaanse wijze werden we onderweg door Vladimir in zijn Lada aan de kant van de weg gezet, waar hij ons een pakket in handen duwde. We snapten niks van wat hij probeerde uit te leggen, maar namen de zak aan en zouden wel zien in Astana.
De plaspauze onderweg was een belevenis op zich. Ontspannen plassen kan je dat niet noemen. De deur gaat niet op slot, je hoofd komt boven de deur uit als je staat te plassen en de WC zelf is, tja, hoe noem je dat? De foto spreekt voor zich.

Vanuit het busstation van Astana ging het dan per taxi naar de luchthaven, naar het transithotel.
En wat bleek,...., er was GEEN PLAATS meer in het hotel, tenzij we de luxekamer wilde waar de verwarming stuk was. Yes, dat wilden we, allez, 't is te zeggen, we hadden geen keuze. Een bad zo groot als een zwembad, een bed van 2,8 meter breed, een zee van ruimte! Man, man, man, wat een zalige aankomst. We genoten, en dankzij het bijkomend vuurtje was de koude goed te verdragen.

's Avonds kregen we een sms van Victoria, ook een adoptiecoördinator. Het pakket, door cowboy Vladimir heldhaftig overhandigd, was dus voor haar bedoeld.

Zondagochtend zijn we met de taxi naar Astana-city gegaan en waren we overweldigd door de nieuwe architectuur. Grootse gebouwen, veel ruimte, alles zuiver, weinig auto's. Wat een andere Kazachstanbelevenis dan Karaganda. Geen stinkend verkeer, geen zwarte sneeuw, geen krakkemikige toestanden. Wel toparchitectuur en indrukwekkende wolkenkrabbers. En witte sneeuw. De shoppingcentra waren gloednieuw, de chique versie van Wijnegem.

Het was een leuke dag. We zagen Nemo in het echt, met al zijn vriendjes. We kochten souvenirs, aten een ijsje en genoten van onze laatste uren in dit bijzonder land. Het land van onze kindjes.

En maandag, na een heel korte nacht vlogen we huiswaarts. Een probleemloze reis, met een voorbeeldig dochtertje erbij. Alleen heel erg jammer dat we Jannes nieuwe sakosj met haar poppemie en haar Bumbatut vergeten zijn in het vliegtuig.
In Zaventem was het een heerlijk weerzien met oma Julia en een heel trotse opa Jef Celis, met oma Viviane en mémé Ingrid. Janne ging van arm naar arm. We genoten. Wat heerlijk om ze weer te zien!!
Rechtstreeks naar oma en bopa, waar de Champagne, de verse soep en de biefstuk-friet met veel salade op ons wachtte. En dan thuiskomen in een proper huis, met een volle frigo. Bedankt aan Stephanie en oma Viviane. Fijn om zo thuis te komen!

Alledrie helemaal kapot. Doodmoe. Dus om 20u in bed. Alledrie samen. We zullen moeten afkicken van elkaar. Maar nog even samen in bed. Mag toch he?!
Ook gisteren alledrie om 19u15 in bed. We zijn moe. En vandaag zijn we ziek. De ontlading waarschijnlijk.
Maar we zijn ook gelukkig. Vooral gelukkig.

We zijn thuis na een heerlijk vlekkeloos parcours. We zijn mama en papa van twee schatten. En we verheugen ons op Jefs thuiskomst. Dan zijn we compleet. We zijn er nog niet helemaal, maar wel al heel ver.

Dikke kussen
mama, papa, Janne en Jef

De familie Celis-Martens

Met de vinger in de chocopot

De rechter zei "JA"
Papa, mama, Janne, Zulfiya, Tonya, dr. Love

Onze kerstmeisje bij haar kerstboom

Poppemieke gaat lekker slapen in de koffer

Dr. Love, Jef Ruslan, mama, Janne Zhanar, papa en Dr. Ludmila

Samen in de bus, met haar nieuwe sakosj

De steppe onderweg

Plaspauze tijdens de busreis

Astana

Lekker ingeduffeld in Astana

Astana

Astana

Astana

Astana