Daar draait het leven rond...,

,... rond dagen als deze.

Het was nipt, maar het is gelukt. Om 18u45 gisterenavond zaten we na behoorlijk wat stress bij papa Wim op het vliegtuig richting Wenen. Mama Stien moest zo nodig nog even gaan shoppen...., en dat net voor boardingtime. Dus papa Wim alle toiletten afgelopen, eerst liefdevol vragend "Liefje, waar ben je?", wat enkele toiletten verder eindigde met "Stien, kom g.dverd... onmiddellijk mee!". Nietsvermoedende Stien zette een sprintje in richting gate nr. 55 toen ze haar naam hoorde afroepen door de gang. Altijd al heeft ze zich afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat je naam afgeroepen moet worden. Die mensen weten toch dat er een heel vliegtuig op hen zit te wachten.... Een shoppende vrouw verliest al eens de tijd uit het oog....

In Wenen aangekomen, met een vertraging van 30 minuten, gierde opnieuw de stress door ons lichaam. Om 20u05 zaten we nog in de bus richting luchthavengebouw, om 20u25 zouden we de lucht in gaan richting Astana. Dus wij, opnieuw spurtend naar de gate, waar we hijgend en zwetend als allerlaatste passagiers het vliegtuig instapten.
En toen overviel ons de rust. Een rode wijn, 3 lege zetels per persoon en het vooruitzicht op het weerzien met onze zoon, zorgden ervoor dat we goed geslapen hebben. 4 uurtjes slapen verder stapten we dan ook bij Slava, onze chauffeur, in de taxi richting Karaganda, de stad van onze parels.

We installeerden ons in het Cosmonauthotel, maakten een heerlijke parkwandeling naar het centrum, waar we ons alweer onmiddellijk thuis voelden toen we toevallig enthousiast herkend werden en letterlijk welkom gezwaaid werden door een Karagandese. Wat gaan we dit missen. Met bus nummer 01 terug naar het hotel. Heerlijk luieren, douchen en mijmeren over Jef, over Janne, over ons heerljike leven.

En toen, toen was het zover. De vreemdste wandeling van de laatste jaren. Een kwartiertje van in het hotel tot in Babyhouse Botakoz, Krivoguzastreet 92. Tot bij onze Jef. Gaat hij ons herkennen?...
Raushan, Jefs verzorgster zag ons en stuurde ons enthousiast recht naar de badkamer.

...

Daar zit hij op zijn potje, onze jongen.
Hij bekijkt ons met gefronste wenkbrauwen, met een verwonderde blik. "Hé, daar heb je ze weer. Waar komen die zo plots vandaan?..."
Als hij op de grond gezet wordt, loopt hij lachend naar de hoek van de badkamer. Dan komt hij eens kijken. Hij blijft wat twijfelend staan, stil kijkend.

En dan plots,..., loopt hij hevig lachend in papa's armen. Hij gaat weer weg, en komt onmiddellijk lachend weer terug naar papa. Even later hetzelfde bij mama.
Hij geniet. Hij gaat van schoot naar schoot. Speelt, lacht, knuffelt, nestelt zich in onze armen. Hij blijft bij ons, in niet geïnteresseerd in zijn vriendjes, alleen in ons. Wij zijn de gelukkigste mama en papa van de wereld.

We nemen voor de laatste keer afscheid. Morgenvroeg gaan we nog even spelen, geven we hem eten, en dan,... nemen we hem mee, voor de rest van ons leven. Joepiejee!

Maar tot dan genieten we van onze laatste avond rust. Een apperitief, een nootje, en dan lekker eten. We genieten van alles wat we meemaken. We zijn gelukkig.

Janne heeft ondertussen thuis de tijd van haar leven. Kermis, carnaval, de hond, een boswandeling, naar de boerderij, en kadootjes uitpakken. En dat allemaal samen met oma, opa en tante Els. Zalig om haar enthousiasme door de telefoon tot hier te voelen.

Hebben we al gezegd dat we gelukkig zijn?

Dikke kussen
mama Stien, papa Wim en onze twee parels

Hoera, allemaal samen!

Met mama

Kijk es wat ik kan.

Gieren met papa

Hallo?

Nog even wennen

Das mijne papa

Met papa



Lief klein manneke



Lekker knuffelen



Haha

Een echte jongen