We zijn nog altijd niet rond met ons lijstje van mensen die we zo missen en heel graag weer willen zien of horen. Nu we genezen zijn, wordt het tijd voor inhaalfeestjes en -knuffels.
De dagen vliegen voorbij en we hebben onze handen vol. We genieten van het werk, van het weerzien met collega's. Al is er te weinig tijd om uitgebreid te keuvelen, om elkaar te updaten over de stand van zaken, om gezellig te kletsen. Vanaf dag 1 is het vollebak ertegenaan. We kijken uit naar het eerste ademmoment om ons op Jefs kamer te storten.
We hebben ons wel al geamuseerd met de broekjes, t-shirts en truitjes voor onze zoon,... heerlijk... onze zoon...! Alles ligt en hangt in zijn kast. Wat een zaligheid om jongenskleren in huis te hebben. Nu nog verven in zijn kamer, een mat kopen en gordijnen bestellen. En nog een autostoel voor Janne zoeken, zodat onze Jef in haar stoeltje kan zitten. Al is dat dik tegen Jannes goesting. "Jef mag niet in mijn stoeleke, hij mag niet in mijn bedje, hij mag niet in mijn kamer." En de volgende dag mag hij dan weer alles. "Jef mag van mijn tutje proeven, hij mag ook in mijn zeteltje zitten,...., ik zal Jef zorgen."
Wat wordt ons Janne groot. Ze slaapt in een groot bed, en vindt het allemaal heel vanzelfsprekend. Vanaf dag 1 een succes. Alleen de eerste nachten na onze thuiskomst zijn wat moeizamer verlopen. In paniek op mama of papa roepen en veel dromen. Ze heeft het moeilijk met loslaten na onze hele intense 6 weken samen. En na 3 weken hoesten, snottebellen, moeilijke nachten en weinig eten, zijn we dan toch maar gestart met antibiotica. En het doet wonderen; 4 boterhammen na elkaar, lange, stille nachten, minder hoest en weer een dansend Janneke in huis. We zijn vertrokken!
Nog 3 weken wachten, en dan komt onze prins naar huis. We zijn er zoooooo klaar voor. Laat dat heerlijk klein Kazachske maar komen, zodat we hem kunnen platknuffelen en overladen met liefde.
En wat zijn we blij blij blij met de foto's die Tom en Deborah ons hebben doorgestuurd. Hun Zacha-Alexander is thuis; gezond en wel, en overenthousiast in zijn nieuwe omgeving. En wij zijn overenthousiast met Jefs foto's. Het lijkt alsof hij verdikt is.
Kom maar naar huis kleine man. Wat gaan we je graag zien!!
Dikke kus
Mama, papa, Janne en Jef
 |
| Onze prins |
 |
| Lekkere bolle wangetjes |
 |
| Man in tights |
8 opmerkingen:
Wij volgden destijds jullie eerste avontuur al en lezen nu weer met veel plezier mee. Zo meeslepend geschreven. Een mens zou bijna zin krijgen om nog eens terug te gaan :-) Hopelijk vliegt de tijd en kunnen jullie de kleine broer snel ophalen.
Gr
Wendy, Stefan, Lucca (aktobe) en Gilles (Almaty)
Hallo,
Een dikke proficiat met jullie Jef!!Wat een leuk ventje zeg,jullie Janne gaat haar goed amuseren met haar kleine broer in huis!Wij tellen samen met jullie af,om terug naar de Kazachse steppe te reizen,om onze kapoentjes te gaan halen!Nu nog ons huisje wat klaarstomen,en voor we het weten zijn we weer vertrokken !Nu dan voor een onvergetelijk avontuur!Wij denken aan jullie!Vele lieve groetjes,Petra en Erwin en ons Saar.
Leuk om nog een foto te krijgen van jullie Jef! Je vraagt je toch altijd af hoe het zal gaan met je kleintje, daar zo ver weg! Nog eventjes en hij is thuis, bij grote zus Janne!!
Ons groot rechtbankavontuur in Almaty is voor 28/02, we zijn blij dat we de datum kennen, we kunnen weer aftellen!
Vele groetjes,
Veerle
wat fijn om nog eens een nieuwe reactie te zien op jullie blog!!!! en inderdaad stien, op het werk is het veel te druk, ik zie je meer op foto op deze blog, dan op het werk zelf, maar gelukkig gaat alles goed, en kan de tijd niet snel genoeg voor jullie gaan!!!! we blijven jullie avontuur op de voet volgen en wensen jullie enorm veel succes,
marleen, peter, anneleen, eveline en leander
Hallo!
Leuk om foto's van superjef te zien! Het komt dichter en dichter...
Groetjes,
Wendy en Gorik
Hoi,
even geleden maar zeker niet vergeten!!!
We tellen met jullie mee af. Is zijn thuiskomst verwacht rond krokusverlof?
Geniet nog maar van jullie drietjes (wij hier ook allemaal goed ziek geweest. De laatste, Sasha is bijna genezen!).
Dikke knuffel
Fam Faes en Co
Dag Stien en Wim en Janne en Jef,
ook de vorige keer volgden we jullie verslag : heel herkenbaar vermits we zelf 2 Kazachjes adopteerden : een megaknappe, heerlijke zoon in 2003 en een wondermooie, schattige dochter in 2007.
En net als bij jullie was het een continu zoeken naar een goed evenwicht in het weeshuis : zoon die alle aandacht opeiste want jarenlang alleen alle aandacht gehad. En wij, als overgelukkige ouders, die dat superlieve meisje wilden platknuffelen, maar vakkundig door zoonlief ge-entertained werden. Maar één ding is zeker : eenmaal allen thuis, valt alles in de plooi en worden ze echt broer en zus, zoals alleen echte broers en zussen kunnen zijn : met veel discussietjes en soms wat jaloezie, maar gelukkig ook met heel veel liefde en elkaar keihard missen als ze elkaar even niet gezien hebben. We zijn nu al enkele jaren een echt gezin en als mensen ons vragen of onze kinderen écht broer en zus zijn, antwoordden we : ze waren het niet, maar ze zijn het geworden. Daarmee is alles gezegd.
Geniet van jullie gezin en alles wat erbij hoort.
2 Kindjes is een wereld van verschil, maar ook dubbel zo verrijkend. Ze hebben ons leven helemaal compleet gemaakt en we zien hen allebei over-graag.
Heidje (Martens, naamgenote, merkte ik) en Stefan en Mikiël en Anna-Lina.
Super, de verwelkoming nadert! Kijken ernaar uit!
Geniet ervan en tot snel, alle 4!
Nel
Een reactie posten