Minder dan -30°C dezenacht. Verwarming in de keuken kapot, de wind waait door de vensterkieren. Het is koud, heel koud, ook binnen.
Een nieuw ochtendritueel is ingevoerd: de 2 kookplaten in de keuken vollebak opendraaien en een volle ketel water koken, het bad vol warm water laten lopen en 3 lagen thermisch ondergoed aandoen. We vinden een extra vuurtje in de slaapkamer. Ook dat staat helemaal open. Nog altijd koud.
Maar goed dat we kunnen opwarmen in de taxi en in het babyhouse.
En daar was het een megasucces vandaag.
Jef lacht als hij ons ziet en komt naar ons toegelopen. Maar meestal kijkt hij nog door ons heen. We zijn nog niet belangrijk. Maar dat komt nog wel. Dat heeft tijd nodig. We zijn al blij met zijn gebrabbel, gelach en enthousiast geklim op alles dat hij tegenkomt.
En hij heeft al meer oog voor Janne. Behalve als ze hem wat te hevig wilt knuffelen. Of hem omduwt. Dan pruttelt hij tegen.
Dat doet Janne als mama en papa wat teveel aandacht aan hem geven. We hebben hem zelden lang voor ons alleen, want grote zus wilt ook net op papa's of mama's schoot zitten als hij er zit. Ze valt ook om als hij valt. En soms stoot ze haar hoofd tegen iets om aandacht te krijgen.Ze heeft er moeite mee dat wij onszelf ook opeens mama en papa van Jef noemen. Zoveel moeite dat ze extreem aan mama hangt, eergisteren tot 23u30 klaarwakker was en enkel bovenop mama wilde slapen. Niet in haar eigen bed, wel OP mama.
Maar vandaag was ze superflink. Ze hebben samen gegeten. Alles op, alle twee soep, middag en drinken. Voor het snelst. Jef was de winnaar. Het kon niet snel genoeg gaan. Een echte slokop. En Janne heeft hem geholpen, zoals dat van een grote zus wordt verwacht. Ze begint ervan te genieten. Maar ze snapt er niks van dat Jef niet meegaat naar het appartement. "Woont Jef hier, bij zijn vriendjes? Niet in ons appartement? Waarom?" Hoe leg je dat uit aan een kindje van 2,5 jaar? Konden we hem al maar lekker dicht tegen ons aanhouden in ons appartement, volgens Janne niet onze thuis. "Onze thuis in in België." Dat heeft ze al goed begrepen.
We zien ze beiden graag, onze Kazachjes!
dikke kussen
mama, papa en grote zus
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
hey hey, niet teveel zorgen maken, da's normaal dat Janne nu wat meer aandacht eist ! ze zit in een voor haar vreemd land, er is niemand die ze kent en dan loopt er een jongetje rond die van HAAR mama & papa de volle aandacht krijgt ! komt goed ! maar dat bewijst wel dat jullie het super doen ! mama Stien & papa Wim ! x tizi
Wat een schattig manneke!
Het is dan toch allemaal snel gegaan. Een hele dikke proficiat!
Ook fijne kerstdagen gewenst en een heel gelukkig en gezond 2011!
Groetjes,
Annick
Dag Stien en papa en zus!
Wat een avontuur. Ik bewonder jullie enorm. Dit vraagt toch wat, ook emotioneel. Maar wat heerlijk dat er nu een Jefke bijkomt! (ik kan zeggen: Jefkes zijn de liefste jongens, want hier loopt thuis een vierjarig jefke rond). Veel lieve groeten, collega Katrien en co
Hoi lieve mama en papa van 2 schatten
Ondertussen kunnen we in ons belgenlandje ook stilaan beginnen zeggen koud, kouder, koudst...
We leven dus in alle opzichten met jullie mee!!!
Geweldig als ik lees hoe jullie Jef omschrijven en hoe de kindjes al met elkaar omgaan, prachtig gewoon!
Je kan zo de liefde voelen...
dikke kerstknuffels
Wendy en Davy
Een knusse, warme kerstavond gewenst!!! Het begint hier in België steeds meer op Kazachstan te lijken! Véél sneeuw en berekoud!
Een warme kerstknuffel voor het mooie gezinnetje Celis @ Kazachstan xxx
Kristien G.
Een reactie posten