Een vrolijke en witte Kerst

Een gezellige kerst, daar in België! Hier missen we de geïmproviseerde kerstavond met Petra, Erik en Liesbeth twee jaren geleden. Geen versiering, noch sfeerverlichting. Geen boom, noch kadootjes. Wel pasta uit een pakje, een gebakken eitje en een zak chips, een Piva Karaganda en een fles Martini. Wij leven van de liefde, voor elkaar en voor onze 2 Kazachjes.

“Lullie hebben nu 2 kindjes he?”, waren Jannes allereerste woorden dezemorgen bij het wakker worden. Ze is er dus duidelijk mee bezig. Ze is super met haar broer. “Ik ben een lieve grote zus voor mijn broer he?!” Ja, ze doet het inderdaad prima.

Janne is onze joker om de vriendelijkheid uit de Kazachen te halen. Aan de bushalte belt een Kazach zijn Engelssprekende vrouw om ons telefonisch te zeggen welke bus we moeten nemen om in het centrum te geraken. Auto’s stoppen spontaan om ons door te laten. Mensen wenken terug als Janne naar hen zwaait. In haar enthousiasme vraagt ze te pas en te onpas aan iedereen die ze tegenkomt “Kak tibja zavoet?”, wat zoveel betekent als “Hoe heet jij?”. Maar goed dat Nicolai, een van onze taxichauffeurs geen Vlaams verstaat. Terwijl ze enthousiast met hem aan het converseren was in haar eigen taaltje, liet ze ons ook even weten “dat die meneer stinkt”, waarna ze rustig verderging met zingen. Ze geeft wildvreemden in de bus een handje, duwt op hun neus, aait over hun wangen. Ze zingt liedjes, luidkeels. Een groot contrast met de stille, norskijkende Kazachen in de overvolle bussen. Maar ze doet mensen ontdooien. Ze lachen naar haar, staan op om plaats te maken, geven haar snoepjes. Als ze weggaat, zegt ze ‘dasvedaanja’, ze zegt ‘spaciba’ om te bedanken, ‘pazjalsta” als ze iets geeft. Wij zijn apetrots. Janne voelt zich hier prima. Ze eet als de besten, ’s middags samen met Jef, erna samen met mama en papa, en ’s avonds nog eens vollebak alles wat we maken. De Kazachse keuken is haar ding. Wij vragen ons af of het in haar zit.

Zou ze zich nog wat herinneren? Wij denken het niet. We merken dat wij, mama en papa meer onder de indruk zijn van de herinneringen die babyhouse Botakoz bij ons oproept dan dat Janne dat is. We worden emotioneel als we de ruimte van groep 4 binnengaan, als we haar oude bedje zien, haar park, haar potje, haar speelgoed. En Vala, een van haar verzorgsters, waarvan er ook een foto in Jannes slaapkamer hangt. Ook Vala was aangedaan. En Janne,…., die laat het over zich heen gaan en geeft geen blijk van herkenning. Maar wat zijn we blij dat we een foto hebben van Vala met Janne, bijna twee jaar nadat ze daar weg is.

Jef zit in groep 8. Hij is de jongste van de hoop kleine Kazachjes. Ze stelen ook deze keer weer allemaal ons hart. De ontwapenende blikken gaan door merg en been. Je hart breekt als je die kleine Kazachjes ziet, waarvan de minderheid maar in aanmerking komt voor adoptie. Onze Jef is de hevigste. Hij crost door de ruimte, valt ondertussen tiental keren ondersteboven, staat vlug springend weer op en komt hevig lachend in onze armen gelopen, om zich dan heel even rustig met zijn wang tegen de onze te leggen. Heel even maar, want dat moet er weer gelopen worden. We spreken af dat we deze keer het poortje onder aan de trap ook gaan plaatsen thuis. Die gaan we in het oog moeten houden. Die gaat ons kot afbreken!

Jef slaapt in bedje nummer 10. In een echt sneeuwwitjes bed. Prachtig om te zien. Een minibedje zonder spijlen. Wat een flinke kerel. We vragen ons af hoe ze zo’n energiek ventje in dat bed houden. We merken dat ze gedrild zijn. Als ze aan tafel moeten, zitten ze daar minuten op voorhand allemaal braaf op hun kabouterstoelekes te wachten. Ze zitten samen in de badkamer op hun potje, braaf, stil. Als ze iets doen wat niet mag, is 1 woord genoeg om hen weer in het gareel te laten lopen. We zijn benieuwd of we dit kunnen verder zetten in België.

Gisteren was het medische controle. We konden alle vragen stellen die we wilden. Dus alle 10 die kleine Kazachjes met de trap naar beneden. Een hele onderneming. Maar zo schattig. De onderzoekskamer was een attractie op zich. Het leek eerder op een of ander Irakees stembureau. Ouderwetse, houten tussenschotten. Veel dokters; de chirurg, de oogarts, de neus-keel-oor-arts. Wat een begankenis. En wat een klucht. We zullen onze vragen thuis wel stellen.

De chirurg was op amper 1 minuut klaar. We hebben niet eens gezien wat ze onderzocht heeft. Jef vond het duidelijk niet leuk. We vermoeden dat het een controle van zijn mannelijkheid was. Diagnose: healthy. Het oogonderzoek gebeurde vanop een halve meter afstand, met een of ander vergrootglas, zonder lamp. Diagnose: healthy. De NKO arts was helemaal het toppunt. Met een chromé satellietschotel over haar ene oog, haar hand in een verband, vuile zwarte nagels en een prachtig gehaakte sjaal, heeft ze Jef amper aangeraakt. De neus heeft ze niet bekeken. De keel werd 5 seconden betast. En zijn oren,…. die werden erg grondig onderzocht. De oorschelp werd naar achter getrokken, en zonder licht werd vanop afstand eens gekeken. ’t Is maar te hopen dat haar satellietschotel goed werkt om tot in de diepte te kijken. Diagnose: healthy. Onze zoon is gezond. We zullen dit in België nog eens overdoen.

Botakoz wordt gefinancierd door de overheid. Dus die controleert natuurlijk geregeld zijn instellingen. Inspectie. Paniek in huis. Iedereen die er niet hoort te zijn, waaronder wij, vliegen onvoorbereid, en lang voordat de bezoektijd erop zit naar buiten. Nieuwe speelmatten worden bovengehaald, de dweilen worden weggelegd, de plastieken bloemen worden op de tafels gezet. Het moet blinken. Wij vinden het niet zo erg, want we hebben nog enkele weken te gaan. Maar voor de enige andere Belgen die hier ook waren, was het anders. Het waren hun laatste bezoekuren aan hun flinke zoon voordat ze naar België terug zouden keren. We leven mee met hen. Wat een emoties. En dan zo plots moeten verdwijnen. We gaan hen missen.

Ons appartement ligt ver buiten het centrum. Dus alle dagen rijden we met Vladimir, “onze chauffeur” door de periferie van Karaganda om in Botakoz te geraken. Of met Nicolai, Zergei of Alexander, want zo heten hier zowat alle taxichauffeurs. We zien plaatsen waar we 2 jaren geleden niet kwamen. Om een of andere vreemde reden ontwijkt Vladimir elke politiecontrole, waardoor we dagelijks een andere route nemen. Na enkele weken kennen we heel Karaganda. Je krijgt het koud bij het zien van de huizen in de periferie. De foto’s spreken voor zich. Soms nemen we de bus. De 01, een minibusje (noem het camionette)die zo ongelooflijk volgepropt zit, dat je somt letterlijk met je neus tegen het venster vastvriest. En je ziet geen steek. De vensters staan vol ijs. Je hoopt dan maar dat je verstaat wat ze roepen (de haltes worden luidkeels door de bus afgeroepen), zodat je geen 5 haltes te laat afstapt. Skolnik is onze halte aan Botakoz. Dat lukt nog wel. Maar goed dat we niet in Keftjafpachalsnik moeten afstappen. Het Russisch gemompel is niet te verstaan.

Op ons appartement voelen we ons net familie Flodder. Een bad nemen doen we nadat we er een halve pot badschuim in hebben leeggespoten om de bruine kleur van het water te verdoezelen. De geur proberen we te maskeren met parfum. In de keuken zetten we 2 volle ketels water op het vuur om het warm te hebben. We lopen rond als clochards; een dubbele laag thermisch ondergoed, twee paar sokken, een golf erover, alle dekens en jassen die we hebben op het bed en dicht tegen elkaar aankruipen, in de hoop dat onze neus er niet afvriest ’s nachts. Morgen verhuizen we naar een ander appartement. We kijken er naar uit. Een bevroren 2,5 jarige mee naar huis nemen is niet ons doel. Zulfya, onze coördinatrice heeft er alle begrip voor.

Eergisteren was het onze koudste dag ooit hier in Karaganda. De ‘overdagtemperatuur’ dan toch. -29°C en dat ’s middags in de volle zon. Brrrr, je voelde je neusharen bevriezen bij elke ademhaling.

Voor de rest voelt het allemaal vertrouwd. We hebben ons woordenboekje nog niet gebruikt. En we moeten deze keer ook geen kip of koe meer nadoen bij het bestellen van vlees. We merken dat de winkels beter bevoorraad zijn. De groenten zien er 10 keren beter en gezonder uit dat 2 jaren geleden, er is meer keuze, het brood is lekkerder, de mensen zijn vriendelijker. Het gaat allemaal prima.

Maar we missen jullie. Erg fel. Zeker nu met kerst. Wat waren we er graag bij geweest vandaag, en morgen, en overmorgen, en erna. Ons hart ligt bij jullie, bij bopa, bij tant Mena, bij onze familie en vrienden, collega’s,…
Iedereen een leuke en gezellige kerst gewenst vanuit het witte Karaganda, verwarmd met liefde voor elkaar en onze twee Kazachjes.

Dikke kussen
Mama, papa, grote zus Janne en bijna Jef

Papa en Janne is hun speeltent

Janne met haar kleiarmbanden

De achterkant van de zoo

Karaganda's periferie

Karaganda's periferie

Lokaal tuinhuis

Permanente stookolieton

1 van de vele Karaganda-contrasten



Creatieve architectuur



Jefs slip...

Grondig oogonderzoek

Kijk eens diep in mijn ogen

Allemaal samen op dokterscontrole



De NKO-arts



Satelliet Suzy

Welness in Karaganda

 

Jefs vriendjes