Startschot voor ons volgend Kazachje!

Voilà, we zijn weer vertrokken!
We zijn de eerste halten van onze boemeltrein gepasseerd.
Nu in 1 volle vaart naar de finish!

Om even enthousiast te starten aan deze nieuwe blog als dat we eindigden bij de vorige:
WE ZIJN NOG ALTIJD DE GELUKKIGSTE MAMA EN PAPA TER WERELD en helemaal klaar voor een tweede Kazachje!!!

Enkele maanden na onze thuiskomst met Janne hebben we een nieuwe adoptieaanvraag ingediend bij Kind en Gezin. De aanvraag voor de Jeugdrechtbank werd geschreven, een nieuw maatschappelijk onderzoek werd bevolen.
Het hele proces kon nog eens overgedaan worden.
Een vragenlijst over onze verwachtingen, de band met Janne en de motivatie voor een tweede adoptiekindje werden zorgvuldig ingevuld. We vlogen in de pen voor het vervolg van onze levensverhalen, maakten er een over Janne, een echt succesverhaal.

De maatschappelijk werker kwam op huisbezoek. Ondanks de wilde verhalen over deze huisbezoeken, ging bij ons de maatschappelijk assistent tot tweemaal toe in een rechte lijn van de voordeur naar de tafel en terug. De intensieve poetsbeurt van de vorige keer werd deze keer dus wijselijk overgeslagen. Een bevraging bij de psycholoog over opvoedkundige issues. Leerrijke gesprekken in een aangename en veilige sfeer. Ook deze keer praatten we honderduit. Man man, we zijn twee viswijven.

Enkele weken later een uitgebreid verslag van de gesprekken ontvangen, met een positief einde: “concluderend kunnen we over de algemene lijn stellen dat de protectieve factoren in dit dossier duidelijk opwegen t.o.v. de risicofactoren”. Iets later verschijnen we voor de Jeugdrechter : een POSITIEF vonnis! We mogen nog eens adopteren! Jiehaa, het is weer begonnen!!!

Kazachstan heeft ons hart gestolen, het land dat ons Janneke gaf, ons tweede thuisland.
Dus met het vonnis en verslag recht naar Het Kleine Mirakel; infosessie met duidelijke en eerlijke informatie en intakegesprek gehad, en dan in sneltempo ons Kazachstandossier samengesteld. Dokter, bank, werkgever, boekhouder, vrienden, familie, foto’s, stadhuis,… iedereen gemobiliseerd om mee te werken. Wat zijn we toch omringd met heerlijke mensen!

Ons dossier is intussen vertaald en is maandag, 17 mei verstuurd naar Kazachstan. En nu…. wachten op DE telefoon. Als dat zo gaat zijn als de vorige keer (1 december 2008, een moment om nooit te vergeten) dan liggen voor Wim de zakdoeken en voor Stien het WC-papier al klaar. 
Vraag niet naar een prognose, want die is er niet. We zullen wel zien, maar verwachten dat we er weer putteke winter gaan zijn. Het thermisch ondergoed ligt al klaar. Nu nog een miniversie voor Janne.

Het kriebelt alweer, we zijn er helemaal klaar voor!!!
We kijken uit naar jullie talrijke en enthousiaste reacties. Jullie waren een enorme steun de vorige keer. Het is ongelooflijk wat een warmte we daardoor voelden.

Ook Janne is er klaar voor: als we haar vragen waar ze naartoe gaat met haar poppemie in het koetske zwaait ze enthousiast dada en zegt ze "broer zus halen Kazachstan met hekikopter!"

OP NAAR EEN NIEUW AVONTUUR, OP NAAR EEN BROER OF ZUS VOOR JANNE!
Hoera!

Dikke kussen van Wim, Stien en fantastisch Janneke

Ps. Volgende keer een update over Janne, met foto’s