Janne, ons grote geluk

Janne, … ze is echt zo heerlijk geweldig!
Ze is lief, pienter, mooi en guitig. Ondeugend, vrolijk en enthousiast. Ze is voorzichtig, aandachtig, creatief en grappig. Ze knuffelt graag en kust erop los. Ze is nog zoveel meer. En al was ze niet dat alles, dan nog was ze perfect!

De aanpassing aan haar nieuwe thuis is vlekkeloos verlopen. Janne heeft blijkbaar een groot aanpassingsvermogen, een natuurlijke flexibiliteit. Het is vanaf dag 1 als van een leien dakje gegaan. Ze wordt dan ook door heel haar omgeving overspoeld met tonnen liefde!

Ze slaapt als een roosje in haar eigen bedje (en soms natuurlijk ook in het grote bed), ze eet alles met een grote voorkeur voor vlees, fruit en ‘snoepies’, ze speelt enthousiast, ze praat honderduit, ze heeft een grote fantasie. Ze leest graag boekjes, gaat graag zwemmen.

De zomer van 2009 was de tot nu toe geweldigste zomer van ons leven. Nog nooit heeft ons huis zo vol kindjes gezeten als sinds Jannes bestaan. Onverwachte eet- en slaappartijtjes met de buurtkinderen, schommelen, fietsen, zwemmen, kampvuur maken. Janne geniet van de aandacht, wij van de drukte.
In de zomer van 2009 zijn we samen met bopa en oma en de rest van het gezin naar Frankrijk gegaan. Ook daar is alles picobello verlopen.

Ze gaat graag naar de crèche, kende al snel alle kindjes bij naam en doet niets liever dan zingen, dansen en verven. Als onze geweldige buurvrouw Tiziana de oprit komt opgereden, kan Janne niet snel genoeg bij Moira, Inara, Enrique en Moana zijn om daar mee te spelen op de trampoline, op de schommel en in de zandbak.

De neefjes en nichtjes zijn haar beste vriendjes. Ze worden minutenlang geknuffeld bij het weerzien en Janne praat honderduit over hen in haar rollenspel. De oma’s en opa’s, tantes en nonkels, meter en peter zijn haar favorieten. Kortom, Janne hoort er helemaal bij!

Als we ’s morgens niet snel genoeg reageren op haar geroep, dan krijgen we naar ons voeten: “Nanna veel mama roept”. Steentjes, bloemen en bomen zijn ‘stenis, bloemis en bomis’. Een vogel is een ‘loloke’. Volgens Janne zijn we vanuit Kazachstan met de ‘hekikopter’ naar huis gekomen. De hele dag door horen we “kijk ies mama papa” en “Nanna doen”. Tellen tot tien lukt ook al ongeveer; “een, vee, drie, vier, vijs, achchchch, negen, tien, wie nie weg is gezieieien”. We lachen hele dagen en genieten volop.

Iedereen zegt altijd dat kindjes hebben fijn is, je leven compleet maakt en je alles doet relativeren. Maar nee hoor, Janne is echt nog zoveel meer. We zien haar dood- en doodgraag en kunnen ons al niet meer herinneren dat ze er niet was. Dit is echte liefde!

Dikke kussen van mama Stien, papa Wim en hun heerlijk Kazachje.