Twee handen op één buik en een andere kijk op Kazachstan

Jef en Janne worden twee handen op één buik. Niet enkel Janne imiteert Jef om aandacht te krijgen. Jef imiteert nu ook Janne. Als zij op haar rug gaat liggen en ligt te gieren van het lachen als we haar kietelen, gaat hij ook lachend liggen. Als zij koprol doet, doet hij ook een poging. Als zij op de trompet blaast, doet hij dat ook. Als zij goed eet, doet hij dat ook.
Als Jef wegloopt, gaat Janne hem halen en komen ze - ontroerend mooi - hand in hand terug naar ons. Jef ondergaat Jannes intense omhelzingen zoals een broer dat doet. Ze liggen langs elkaar schaterlachend in de met dekens geïmproviseerde hangmat. Janne heeft zelfs een echte kus van haar broer gekregen. Ze spelen samen met het poppenhuis. Ze pakken elkaars speelgoed af om het dan liefdevol onmiddellijk aan elkaar terug te geven. Janne aait en kust haar ‘lief broerke’, zoals ze dan zelf zegt.

We voelen ons echt een gezin en genieten met ongelooflijk enthousiasme van onze twee Kazachjes.

Onze kijk op de Kazachen is veranderd ten opzichte van twee jaren geleden. Janne haalt het beste boven bij de mensen. De Kazachen spreken ons spontaan aan, ze maken plaats voor ons in de bus, ze lachen meer.

Vorige week zaten we in de bus en werden we door een sympathieke vrouw aangesproken in bijna goed Engels. Ze zei dat ze aan de glans en vreugde in onze ogen zag dat we geen Kazachen waren, en dus ‘vreemden’ moesten zijn. Ze genoot van onze manier van omgaan met onze dochter en ze zei dat ze aan ons zag dat we Janne heel graag zien.
Ze wenste ons dan ook alle geluk van de wereld met onze dochter en zoon. “It was very nice to meet you and I wish you all the luck and happiness of the world with your children”. Onze dag was goed, wij zagen onze kindjes plots nog een beetje liever.

Gisteren hebben we ook iets mooi meegemaakt in de speeltuin van de ‘Karzina’, een kleine binnenspeeltuin boven het warenhuis op 100 meter van ons appartement.
Na weer aan iedereen ‘kak tibia zavoet?’ of ‘hoe heet jij?’ gevraagd te hebben, haar popcorn gedeeld te hebben, de kleinere kindjes op de glijbaan geholpen te hebben had ze een resem vriendjes gemaakt. En ondertussen roept ze de hele tijd achter ‘mama’. Ze praat non-stop, dus in een mum van tijd weten alle mama’s en papa’s dat wij ‘anders’ zijn.
Mijn leesboek werd door nieuwsgierige papa’s doorbladerd, met een grote frons op het voorhoofd. Welke taal is dit? Zo ook met een jong koppel die geïnteresseerd waren in ons verhaal. We vertelden over Janne, en probeerden met gebaren en veel moeite uit te leggen wat het doel van onze reis was. Toen ze doorhadden wat we bedoelden, waren ze verrast. Ze kennen het principe van adoptie niet in Kazachstan. Maar we merkten aan hun reactie dat ze het iets goed vonden, en volgens ons wilden ze ons bedanken voor dat wat we voor Janne en Jef doen. Zo hebben we hun enthousiaste reactie toch geïnterpreteerd.
Toen de vrouw ook nog eens dezelfde naam had als ons Janne, namelijk Zhanar, waren ze helemaal verkocht. We kregen allemaal een kus en een omhelzing. En Janne,…, die moest mee op de foto, kreeg een Hello Kitty- diadeem en een ring kado en werd meerdere keren omhelsd. En als beloning gaf Janne mevrouw Zhanar een dikke dikke kus, gevolgd door ‘spaciba’.
Twee lieve Zhanars samen, het was iets heel speciaal. Zo sympathieke mensen!

Op straat worden we deze reis ook meerdere keren aangesproken in het Russisch, om de weg te vragen, of misschien andere dingen. We zijn verbaasd, want dat is ons vorige keer nooit overkomen. We passen deze keer misschien beter in het straatbeeld? Zou het zijn omdat onze jassen er Kazachs uitzien, of omdat we Janne bijhebben en dus volgens de lokale bevolking geen buitenlanders kunnen zijn? Of is het omdat ze zien dat we ons thuis voelen?

We leven deze keer helemaal mee met de Kazachen. We nemen de bus alsof we dit hier altijd al gedaan hebben. We kennen de verschillende buslijnen, weten hoe het werkt. Zelfs Janne weet dat we ‘de 29 of de 45’ moeten nemen aan de Karzina, ‘de 01 of de 011’ aan het Tsum, ’de 06 of de 30’ tot aan de Hippo, dat we moeten uitstappen aan Schkolnik. Het is heerlijk om haar dit allemaal te horen zeggen. Ze herkent de busnummers en is door het dolle heen als ‘onze’ bus arriveert.
We voelen ons hier zo erg thuis, dat we soms zelfs de weg moeten wijzen aan de taxichauffeurs. We kennen de basiswoorden die we nodig hebben om ons duidelijk te maken, en zelfs Janne spreekt een mondje Russisch. Ze zegt dank u, alsjeblieft, ze vraagt de rekening in het Russisch, neemt op zijn Kazachs en Russisch afscheid, … ze kent het allemaal. Heerljk. We genieten, en we tellen af….

Janne slaapt sinds we over het naar huis gaan hebben gesproken niet meer goed. Voor de eerste keer in 5 weken heeft ze over thuis gesproken. Ze snapt het niet meer zo goed. Wanneer gaan we nu naar huis?
Maar ze weet heel goed dat Jef nog niet mee naar huis gaat. Volgens haar omdat zijn kamertje nog niet klaar is. Vandaag zei ze “dat we dat zeker zo tegen Jef moesten uitleggen, anders gaat hij drietig zijn als we weggaan”. Letterlijk haar woorden. Ze is nog geen 3 jaar, maar heeft het allemaal heel goed door.

Nog een paar daagjes wachten, en dan is hij van ons. Onze Jef.
En dan komen er foto's van onze prins, massa's foto's.
Vrijdag is het zover, nu nog even onze speech oefenen.

Onze Kazachjes zijn heerlijk!

Dikke kussen,
Stien, Wim, Janne en bijna onze Jef