Aangekomen!

Lieve allemaal, we zijn er. Het is zover en dan nog wel in een sneltempo.

13 december 2008

De dag dat we Janne voor het eerst zagen. Een hagelwit meisje met bolle wangen. Nu is ze onze dochter en hoort ze er helemaal bij. Ze maakt ons gelukkig, heel gelukkig. Maar we zijn nog niet compleet als gezin. En daarom zijn we er weer, in het land van onze parel.

Het aanvraagdossier om nog eens een kindje te mogen adopteren, is verstuurd in juni 2010. De wachttijd was toen 2 tot 6 maanden tot vertrek. Na 2 maanden hoorden we niets, en dat bleef zo tot 5 dagen voor het verstrijken van de 6de wachtmaand. DE telefoon.

13 december 2010.

Het is weer zover! Ik, mama Stien, sta op zoals ik dat alle dagen doe, maak Jannes boterhammen, en vertrek naar de stageplaats. Ik wil er net aan beginnen als ik dan plots DE telefoon krijg waar we zolang op hoopten. Papa Wim belt wenend dat ik NU naar huis moet want we mogen vertrekken! Helemaal onverwacht. Voor me staat mijn stagestudent die me een stoel aanbiedt, omdat ze merkt dat er iets aan de hand is. Ze ziet het aan mijn gezicht. Het dringt niet helemaal tot me door wat ik net hoorde. De tranen komen. Mijn hart springt uit mijn borstkas. Avontuur 2 is gestart! En dat precies op dezelfde dag, 2 jaren na de eerste ontmoeting met Janne. Het kan niet mooier starten.

Vanaf dan staat de wereld even stil, het orthosympatisch zenuwstelsel werkt op volle toeren. De stress slaat toe. Papieren moeten in orde gemaakt worden, de visums moeten aangevraagd worden, de valiezen, warme kleren voor Janne, nog een muts en handschoenen, een broek voor papa,…, nog zoveel en dat op amper 2 dagen. 2 dagen om ons praktisch voor te bereiden op zo’n enorm speciale reis. Maar vooral maar 2 dagen om ons psychisch voor te bereiden. Om te beseffen dat we ons tweede kindje gaan ontmoeten. Het gaat opeens allemaal zo snel.

We mogen weer naar Karaganda, naar Botakoz, Jannes levensstart. Onze grote wens. Alletwee dezelfde start. Een beetje dezelfde geschiedenis. Hetzelfde eten, gewoonten, geuren, omgeving. Toch een beetje een band.

Woensdag, 15 december.

Oma en bopa brengen ons naar de luchthaven. Deze keer gaat Janne mee. Grote zus. Ze is superflink onderweg. Na een lange, maar goede reis komen we aan in Astana. Het is nu 1u ’s nachts. Julya de chauffeur staat ons op te wachten, klaar om de auto zo erg te verwarmen dat we ons alledrie praktisch helemaal uitkleden om de 3 uur durende autorit dragelijk te houden. Hoe meer we uitdoen, hoe warmer ze maakt. De rit duurde 1,5u langer dan 2 jaren geleden. De gemiddelde snelheid was 60km per uur. Julya brengt ons naar hotel Cosmonaut in dezelfde straat als Botakoz. We rijden voorbij Botakoz, Jannes eerste thuis, de woonst van onze tweede engel. Voorbij herinneringen van 2 jaren geleden. Onze buik voelt raar. Het voelt spannend, leuk, vreemd, vermoeiend,…, alles tezamen. In het hotel is geen plaats meer, dus gaan we naar een ander hotel. Nog eens voorbij Botakoz.

Donderdag, 16 december.

Om 5u ‘s nachts liggen we in een typisch Kazachs hotel alledrie samen in 1 bed, totaal uitgeput. Na amper 4,5 uren slaap rinkelt de telefoon. Zulfya, de coördinatrice staat beneden op ons te wachten. Als in een film schieten we in actie. Op 10 minuten tijd staan we gepakt en gezakt, alledrie klaar in de hal. Janne is superflink en zegt “Gaan we nu naar mijn broertje?”. Ze grommelt niet, is niet moeilijk.

Het is een aangenaam weerzien met Zulfiya en Vladimir. We herkennen elkaar onmiddellijk en geven elkaar een innige omhelzing. Een gemeend hartelijk weerzien. We voelen ons een beetje thuis.

Maar ook voelen we ons gedrogeerd, het is naar ons gevoel 4u30 ’s nachts. En toch zitten we alweer vol met adrenaline, want we beseffen dat het bijna zover is. We zullen het langverwachte kindvoorstel krijgen, een foto van ons nieuwe kindje. Wat een roetsjbaan van emoties.

10u. Welkom in Botakoz. Dezelfde geur, dezelfde gewoonten. Wij krijgen vandaag nog overtrekken voor over onze schoenen, vanaf volgende keer moeten de schoenen uit. We lopen naar rechts, door de gang, op weg naar de doktersruimte vanachter links. Dokter Ludmila herkent ons ook. Wat een fijn gevoel.

Dan gaan we zitten. Janne bij ons op de schoot. Ludmila vertelt ons wat we gaan doen. We zullen een eerste foto mogen zien, en ze zal dan het verhaal vertellen, de geschiedenis van ons tweede kindje. Maar eerst de foto.

………..

En daar is hij. Het is een BROER!!! We zien een guitige 15 maanden oude jongen, in een geel pakje. Hij lijkt wat op zijn zus; hetzelfde neusje, een beetje spleetoogjes, dezelfde dunne haartjes. We voelen ons geweldig. Wat een ontlading. Een broer!

Binnen een paar dagen leren we elkaar beter kennen. Heerlijk! Eerst nog de documenten naar België versturen en wachten op goedkeuring van Kind en Gezin. En wachten tot de 4 feestdagen in Kazachstan achter de rug zijn. We zijn de koning te rijk.

Janne kust de foto en spreekt over haar broer. Ze is de flinkste grote zus ter wereld.

En dan komt zijn verhaal. We vragen een blad papier om te kunnen noteren. We zijn gefocust, willen niks vergeten, verkeerd verstaan. Dit gaat zo belangrijke informatie zijn voor later. We willen het goed doen.

Hij is geboren op 8 september 2009, dus nu 15 maanden oud. Hij is gezond, kan al stappen, eet ‘grote-mensen-eten’, drinkt uit een beker. Hij weegt 8,5kg en is 75cm groot. Hij slaapt goed en is erg actief. Een droomkerel dus!

…..

Vol vreemde gevoelens en kapot van vermoeidheid worden we naar ons appartement gebracht. Alle appartementen die we kennen zijn goed. Als het aub maar niet dat van Ann en Michel wordt. En wat blijkt? We rijden, weg van het centrum, recht naar appartement 171 in blok 4, het appartement van Ann en Michel. Optimistisch als we zijn, laten we ons niet beïnvloeden.

In tegenstelling tot 2 jaren geleden staat er nu wel een wasmachine. Er staan maar 2 stoelen, dus zijn we genoodzaakt op ons met ondergoed gevuld nachtkastje te zitten. En alles is nog steeds heel erg scheef. Zo erg dat je duizelig wordt als je in de keuken staat. Het water in de kookpannen staat scheef in de pan, je moet oppassen dat je je drinkbeker niet te vol giet, want dan riskeer je dat het aan 1 kant overloopt. De zetel is Spartaans, het bed vreselijk en onmenselijk hard. We hebben echt geen oog dichtgedaan. Dit houden we geen 5 weken vol, dan zijn we geradbraakt.

Dus op dag 2 start de zoektocht naar een nieuwe matras. Met de bus naar het centrum. Luchtmatrasopblazende geluiden producerend vragen we in ons beste Russisch “Pasjalsta matrats, spat, dva. Tenge?” wat volgens ons zoveel betekent als “Aub een matras voor 2 om op te slapen. Hoeveel kost dat?”. Na enkele winkels gedaan te hebben, vinden we onze droommatras. Een Intexluchtmatras van 152cm breed. We zijn zielsgelukkig met het vooruitzicht goed te kunnen slapen op onze nieuwe matras.

We zijn ondertussen geïnstalleerd en moeten toegeven dat het beter is dan ons vorig appartement. We hebben het gezellig gemaakt. De 2 harde en ongemakkelijke zetels hebben we omgetoverd tot 2 luxe ligzetels, de enkele kaartjes van buren, familie en vrienden hangen aan de muur, het bed is fantastisch, Jannes bedje staat gezellig tegen het grote bed aan, Janne heeft een speelmatje. Het is gezellig.

De goedkeuring is binnen, maandag kan het bezoek starten. Als het in dit tempo verdergaat, zijn we tegen Nieuwjaar thuis met onze zoon! Haha.

Geen zorgen maken, wij maken het prima en profiteren van deze 4 dagen wachttijd om ons alvast te installeren en ons aan te passen aan het uurverschil. Maandag staan we paraat voor de eerste ontmoeting met onze zoon. Een zoon, een zoon , een zoon, een broer voor Janne!!!


Dikke kussen,

Mama Stien, papa Wim en grote zus Janne